Rajoy contra os autónomos

2014 trouxo malas novas para os autónomos. Principiou a vixencia do réxime de caixa do IVE para aqueles que o escollan, que supostamente cumpriría a promesa electoral do 2011 de que os autónomos e pemes só pagarían o IVE cando o desen cobrado. E non hai tal, porque o sistema é impracticábel, ao vencellar tamén ás empresas que pagan as facturas. Aturan de bo grao as grandes empresas que a súa peme provedora lles vincule en todas as súas relacións coa mesma? Xa saben a resposta. A opción polo réxime de caixa conleva na práctica o carimbo de “empresa problemática”. Velaí a inutilidade deste sistema, cando pola Europa adiante había exemplos abondo de sistemas operativos. Das resultas desta mentira, menos dun 8% dos 2,3 millóns de autónomos e pemes que poderían optar por este sistema (restrinxido aos que facturan menos de 2M€ /ano) poderán usalo.
As pemes (considerando nesta categoría ás empresas de menos de 25 traballadores) tamén sofriron a supresión da norma que lle atribuía ao Fondo de Garantía Salarial (FOGASA) o pagamento do 40% das indemnizacións por despedimento obxectivo. E viron como subía un 22% a cota mínima de cotización á Seguridade Social dos autónomos que operan a medio de sociedades mercantís (case sempre S. L. unipersoais ou de moi poucos socios), penalizando deste xeito a decisión xurídica máis acaída para garantir a separación entre patrimonio empresarial e persoal. Separación imprescindíbel para emprender con mínimas garantías. Ao tempo, os salarios reais minguaban e os impostos empresariais medraban coa implantación da cotización dos bonos para xantar de empresa e outros pagamentos “en especie”.
Rajoy e Montoro, outravolta, deixan en papel mollado as súas supostas medidas pro emprendemento e ratifican a súa fin de seguir a se financiar con cargo ás pemes e autónomos, canda os asalariados. Mentres, arrumban a precisa reforma do Imposto de Sociedades para suprimirmos as deducións que privilexian á grande empresa (que foi quen de introducir cadansúa dedución por “lobby”). Xusto o grande burato da recadación fiscal que está a pexar o Estado do Benestar.
O PP segue a lle dar as costas aos autónomos e pemes e a privilexiar ás corporacións do IBEX 35 e demáis beneficiarios do capitalismo castizo do BOE.

Galicia non ten política económica

A taxa do desemprego no noso país acadou na fin do 2013 un 22%, fronte a un 26% estatal. En só cinco anos, dende a fin do 2008 á fin do 2013, a taxa galega medrou case dez puntos, dende un 12,8% –case un 72%– en canto que a estatal pasou do 18,8% ao 26%, subindo algo máis dun 38%.
Nunca acreditei na famosa diferenza galega, mais á vista da nosa taxa de actividade, moito máis baixa que a estatal, se tal existiu noutrora hoxe xa non pertence á realidade. O desemprego galego a primeiros do 2009, por mor da menor sobreexposición deste país ao mercado da segunda vivenda e ao ladrillo, mantiña unha ampla diferenza porcentual co estatal que agora se reduciu de xeito moi substancial. Para dicilo nidiamente, Galicia evoluiu nos 5 anos do Goberno do PP moito peor ca o conxunto do Estado.
Velaí o auténtico sentido da diferenza galega: a política económica de Feijóo sáldase cun grande incremento do desemprego. O delongado tempo da austeridade mancou de xeito moi substancial a nosa estrutura produtiva, porque sofrimos un proceso moi grave de desindustrialización. Destruíronse 70.000 empregos industriais dende 2008 e perdemos un terzo do noso emprego no sector secundario (dende 220.000 empregos a 150.000), voltando aos níveis de emprego industrial do 1997. Perda de grave efecto multiplicativo, polo carácter de locomotora da industria a respecto do transporte e demais servizos.
Teñen sido cinco anos sen outra política de promoción económica que a da austeridade máis danosa que, en aquelada definición de Anxo Quintana (2010), foi tamén austeridade ou insuficiencia de ideas. Non existe un instrumento financeiro público que compense as eivas ao crédito empresarial dun sistema financeiro galego liquidado ou, cando menos, gravemente limitado. Non hai política portuaria nin aeroportuaria. Tampouco houbo política turística nin de promoción da internacionalización das nosas empresas.
Os números son evidentes. O País vai mal, peor ca outros. Imos a peor e a Xunta non ten plan B.

Presidentes demócratas y republicanos se diferencian por todas sus políticas

Frente a los que dicen que presidentes demócratas y republicanos comparten la mayoría de sus políticas y que “hacen lo mismo”, la evidencia de que no es indiferente la extracción demócrata o republicana del presidente de EE UU se impone a la vista de las políticas internas y exteriores de F.D. Roosevelt, Kennedy, Johnson, Carter, Clinton u Obama.
Los que ya contamos los 40 apreciamos el factor humano, esto es, la historia personal, actitudes y aptitudes de los titulares de determinados cargos institucionales, orgánicos o empresariales de modo mucho más acusado que las generaciones más jóvenes, que priorizan un enfoque racionalizante según el cual los factores colectivos, sociales y económicos y las estructuras formales e informales de poder son sólo las que determinan las decisiones. Pues, bien, resulta que ese factor humano influye de modo muy cualificado respecto de las políticas que desarrolle un cargo unipersonal dotado de la “potestas” o “auctoritas” de un Presidente norteamericano o un Papa de Roma.
Parte de la izquierda europea cree que todos los Presidentes de EE UU desarrollan las mismas políticas. Empero, es bastante común en el ámbito de la izquierda europea -e incluso mayoritaria en algunos de sus sectores- la idea de que el Presidente de los EE UU desarrolla siempre una política orientada a consolidar su hegemonía política, militar y económica en el mundo y representa siempre los intereses de sus “lobbies” empresariales.
Ocurre, sin embargo, que la idea de hegemonía o influencia es muy distinta entre los liberales del Partido Demócrata (homologables a la antigua socialdemocracia europea, la que realmente merece ese calificativo) y los neoconservadores del “Tea Party” o incluso entre los republicanos tradicionales del Great Old Party. Y los “lobbies” de las industrias militares o del petróleo, que apoyan tradicionalmente a la derecha republicana, defienden intereses absolutamente contrapuestos a los “lobbies” que defienden las empresas del gran consumo, las tecnológicas o las de alimentación.

Roosevelt y Truman
La historia nos da la razón, analizando simplemente los últimos 80 años. Así, el presidente F. D. Roosevelt (1933-1945) desarrolló una vasta política de inversiones públicas, regulación de mercados, apoyo a las rentas de agricultores y comerciantes y lucha contra la exclusión (el “New Deal”), en plena sintonía con las recetas anticíclicas que Keynes publica en 1936 en su “The General Theory of Employment, Interest and Money”.
La apertura feminista y social de su Administración se hace muy evidente con el trabajo que desarrolla Mrs. Eleanor Roosevelt, esposa del presidente. En el ámbito de la política internacional, Roosevelt se obstinó en el restablecimiento generalizado de las democracias occidentales frente a los fascismos y cooperó con el ejército soviético relativizando las prevenciones anticomunistas de su socio Churchill.
Truman aisló diplomáticamente a España entre 1945 y 1948, excluyendo a Franco de la ONU y de sus agencias y sólo la guerra fría impidió la caída del régimen dictatorial español.

Kennedy y Johnson
JFK y Johnson garantizaron los derechos civiles de la población de color. El presidente Kennedy (1960-1963) luchó por garantizar los derechos civiles de la población de color, lucha que costó al Partido Demócrata su amplísima hegemonía en los Estados del Sur, que constituyeron desde entonces un bastión republicano.
Johnson (1963-1968) amplió los objetivos alcanzados por Kennedy y extendió la “possitive action” o discriminación positiva en beneficio de la integración, al tiempo que amplió los cheques federales para los programas de cohesión social. En el equipo kennediano su hermano Bob, desde el Departamento de Justicia, se implicó en la lucha contra la mafia, probable responsable de su asesinato en 1968.

It´s economics, stupid
La presidencia de Reagan (1981-1988) dejó a los Estados de la Unión empobrecidos y mucho más injustos. Reagan se concentró en su política de agresión exterior, financiando a los “contra” nicaragüenses incluso con el tráfico de drogas.
El sionismo campó por sus respetos en Oriente Próximo y mujeres, pobres y clases medias sufrieron las consecuencias de la injusta “reaganomics”.
Mientras en casa crecía la pobreza y exclusión, Reagan generaba un gigantesco déficit por los gastos militares.
Pero la acertada política económica de Clinton (1993-2001) equilibró la economía y creó millones de empleos. Clinton, como ya había hecho el presidente demócrata Jimmy Carter en 1978, entre Egipto e Israel, impulsó unas negociaciones absolutamente decisivas para la paz palestino-israelí de Camp David, fracasadas en buena parte por la falta de flexibilidad del presidente Arafat. Mientras, su vicepresidente Al Gore definía una audaz política ambiental y su esposa definía una reforma sanitaria para ampliar la asistencia a los ciudadanos más humildes, que fracasó por la derrota demócrata en las legislativas de 1994, cuando se cumplía la mitad del primer mandato clintoniano.

Bush y Obama
El presidente republicano George Bush (2001-2009) se estrenó con la tragedia de las Torres Gemelas, desarrollando a partir de ese ataque una estrategia belicista que le llevó a intervenir en Afganistán e invadir Iraq pretextando armas de destrucción masiva inexistentes. Mientras, aprobaba legislación (“Patriot Act”) que suprimía los derechos civiles para todo sospechoso de terrorismo y apoyaba a la derecha cristiana en EE UU, impulsando una agenda absolutamente centrada en la expansión militar, en los intereses de los lobbies del petróleo y de la defensa, en el integrismo religioso y en el recorte de todos los programas fiscales orientados hacia el crecimiento del consumo interior y la cohesión social.
En el verano-otoño de 2008 el sistema financiero norteamericano estuvo a punto de implosionar, debido en gran parte a la absoluta desatención de la Administración Bush por el equilibrio de los mercados financieros, mientras una terrible crisis destruía millones de empleos y gran parte de la clase media americana se iba al garete.
La movilización demócrata para obtener, en otoño de 2008, la elección de Obama fue absolutamente histórica. Los Estados de la Unión necesitaban pasar página de la agenda militarista, elitista, confesional, conservadora y cínica de la Administración Bush. Afroamericanos, mujeres, latinos, intelectuales, demócratas de New England, New York, Pennsylvania y California se movilizaron de modo espectacular.
Obama afrontó desde su toma de posesión, a fines de enero de 2009, la necesidad de una política anticiclica, que generara empleos y posibilitara una cierta recuperación del consumo interno, fundamental para la recuperación económica. Asimismo lanzó la reforma sanitaria (“obamacare”) que Bill y Hillary Clinton intentaron. Sin embargo, una vez mas el éxito republicano, singularmente de su extrema derecha (el “Tea Party”) a mitad de su primer mandato (elecciones de noviembre 2010) bloqueó buena parte del programa progresista de Obama, que necesitó de acuerdos de cohabitación con una mayoría republicana en la Cámara de los Representantes durante la segunda parte de su mandato. De hecho, se temió por su reelección, pero fue capaz de reactivar de nuevo el voto progresista y revalido un segundo mandato.
En su segundo mandato, Obama ha puesto la Reserva Federal (Fed) al servicio de sus políticas de crecimiento y cohesion social, avanza en la implantación su reforma sanitaria e impulsa las energias renovables. Su política contrasta sustancialmente, no solo con las políticas conservadoras omnipresentes en Europa, sino incluso con las que desarrollan los que se denominan socialdemócratas en nuestro Viejo Continente.
Aunque su suspenso en derechos civiles es evidente. No ha sido capaz de cerrar Guantánamo ni de suprimir las exenciones al control judicial de determinadas actuaciones militares y policiales al amparo de la “Patriot Act”.
Por fin, Obama ha evitado la guerra en Siria, negociando la distensión con el régimen iraní y promoviendo las conversaciones de paz entre palestinos e israelíes, lo que incluso le ha enajenado gran parte de las simpatías de los poderosos lobbies judíos.

No es lo mismo
La historia reciente, por tanto, nos enseña que no es lo mismo quien esté al frente de la primera potencia mundial. No lo es en cuanto a la política exterior, pero tampoco en cuanto a la cohesión social, a la promoción de mujeres y minorías, al crecimiento económico interior, con su generación de empleo ni a los derechos civiles.
La suficiencia de cierta izquierda europea ante personas como Obama, Clinton o Al Gore es, por tanto, absurda, injusta y pretenciosa. Sobre todo si pensamos en los “logros” de Zapatero, Hollande, Schroeder, Blair o los sucesivos jefes de gobierno del PD italiano.

A decepción europea

A fins desta primavera vanse celebrar as eleccións ao Parlamento Europeo, prognosticándose unha moi baixa participación electoral e unha clara orientación do voto cara opcións de extrema dereita e da esquerda antisistema, manifestando deste xeito o rexeitamento da cidadanía europea á UE e aos seus efectos na vida cotiá da cidadania europea. Semella, tamén, que este fenômeno será moito máis nidio nos Estados do sur da Europa.
Os europeístas dos primeiros 50 do século XX apostaban pola construción federal e partillaban do pacto da post-guerra, construído polos democristiáns, social-liberais e socialdemocratas arredor do Estado de benestar, a cohesión social e a economia de mercado. Mais axiña a vella CEE xirou cara unha construción económica limitada de pequenos pasos, o chamado avance funcionalista, que arquivou a idea federalista e a construción política, deseñando unha complexa e pouco democrática urdime institucional que compatibiliza un Parlamento elixido democraticamente, uns omnipresentes Estados que monopolizan as decisións dos Consellos Europeo e de Ministros e un Banco Central Europeo alleo a todo control democrático, ao que se lle veta financiar directamente aos Estados e se lle orienta ao control da inflación, deixando inermes aos Estados e territorios do Sur da Europa diante da ausencia de ferramentas fiscais e orzamentarias por parte da UE. Unha Unión, asemade, que só orzamenta para desenvolver as súas políticas pouco máis do 1% do PIB europeo, fronte ao 6-7% do gasto federal USA.
Porén, para contar a decepción europea de Galicia cómpre non só falar das graves chatas da construción europea, senón tamén dos prexuizos xerados por unha política española que desarmou a agricultura, pesca e construción naval do noso País e desnaturalizou a política de equilíbrio territorial europea, alicerzada nuns Fondos Estruturais de xestión obxectiva e rexionalizada, para substituíla, en grande parte, por uns Fondos de Cohesión, manexados dende Madrid e investidos nomeadamente en Madrid, Andalucía e o Centro peninsular.
Hai solucións? Habelas hainas, malia que moi complexas. E son máis rendíbeis e practicábeis as transformadoras desta UE que as que apostan por esfarelar a mesma ou abandonar a súa estrutura. Habemos ter opción de debullalas nos nosos encontros vindeiros.

A verdade de Angrois

A pescuda xudicial aberta na capital de Galicia pola traxedia de Angrois deu este día unha reviravolta coa achega, pola defensa do imputado maquinista Garzón, dunha proba substancial e directa da prevención que sentía o colectivo dos maquinistas a respecto da curva d’A Grandeira. Unha proba que ten data tan temperá coma a do 26 de nadal do 2011, só quince días despois da primeira viaxe do traxecto do falso AVE Ourense- Santiago de Compostela. Falso AVE, porque como ven de manifestar o experto ferroviario galego Xosé Carlos Fernández Díaz, a seguranza destes comboios non dependen só do bo facer dun experto e competente maquinista, pois en todas estas liñas existen trebellos e sistemas eficaces que anulan, de ser o caso, os riscos dun erro do profesional ao manexo. O que nunca existiu, dende decembro do 2011, nos últimos catro quilómetros do treito Ourense-Santiago nin tampouco, en xeral, para os viaxeiros dos Alvia que cobren esa rota. Voltamos, xa que logo, á hipótese daquela fin de xullo: as vítimas daquel tráxico 24 de xullo dependían só da experiencia, atención e profesionalidade do maquinista Garzón. O que quere dicir que o que inauguraron o entón ministro -xa en funcións- José Blanco e o ex ministro Francisco Álvarez Cascos –canda o presidente da Xunta– non era unha liña da chamada Alta Velocidade Española (AVE), como as que circulan cara Sevilla, Valladolid ou Valencia, senón outra cousa.. Faltaron, pois á verdade. Eis porque o PP vetou cadansúas comisións de investigación nos parlamentos estatal e galego, coa vergoñenta colaboración do PSOE. Porque, unha vez máis, agachar a verdade á cidadanía sobre a posta en funcionamento desta liña ferroviaria é cousa dos dous partidos do bipartidismo dinástico, causantes da fonda crise institucional que vive o Estado español. Velaí que sexa tan importante que a pescuda xudicial do xuiz Aláez conte con peritos expertos e independentes que tenten explicar o que pasou. Porque a cidadanía, principiando polas vítimas, é merecente de respostas propias de adultos. Malia os intereses de RENFE, ADIF, os sucesivos ministros de Fomento, o Partido Popular ou o PSOE.

Marca Galicia vs. Marca España

O 2014 comeza co máis baixo recoñecemento internacional da “Marca España”: a Monarquía atinxida por un escándalo de lavado de capitais e malversación de cartos públicos, Sacyr chantaxeando á Autoridade da Canle de Panamá para obter o tan español “reformado” despois de eliminar á competencia internacional cunha oferta temeraria ou un Ministerio de Industria que subvenciona en 1300 M€ á REE para potenciar o transporte da enerxía no canto da produción e autoconsumo, como recomendan os expertos internacionais.
A “marca España” identifícase co capitalismo castizo do BOE, condenado ao fracaso como todos os capitalismos que non respectan dúas liñas vermellas: a cohesión social e a libre concorrencia. Rajoy, como bo Rexistrador da Propiedade, acredita máis nos aranceis, nos basculeiros e nos listeiros que na innovación e competencia. Mentres Madrid, cun 20% do PIB estatal, duplica o nível que por economía produtiva habería acadar. Velaí a Marca España.
Diante desta catástrofe, é absurdo subordinar a “Marca Galicia” a esta decadente referencia. Como tamén, probabelmente, confrontala. O máis intelixente é facer marca propia, de noso. Porque Galicia é relativamente ben coñecida no ámbito europeo, latinoamericano e, potencialmente, lusófono, sobardando con moito os 500 millóns de persoas de público obxectivo que reside nos espazos territoriais que coñecen o noso País no mundo. E desfrutamos de elementos referenciais tan sobranceiros como o Camiño de Santiago, a mesta rede de Centros Galegos no exterior, Inditex, as Rías Baixas ou o Deportivo da Coruña, canda unha marca “Galicia Calidade”, ben potente no que atinxe ao sector agroindustrial e ao complexo mar-industria e que precisaría da súa referenciación sobranceira no complexo monte-industria, nas novas tecnoloxías agrogandeiras e acuícolas, no téxtil e nas tecnoloxías da información e comunicación.
Galicia ten unha nidia vocación portuaria, ponte entre América e Europa, e atópase xusto a carón da principal autoestrada do mundo, que dende London, a desembocadura do Rhin e a área do Ruhr amorea máis do 20% do PIB europeo. Unha caste de Quinta Avenida de New York fronte á que Madrid e o centro do Estado constitúen algo semellante ao Bronx.
Aínda seremos quen a dubidar cara onde temos que ollar?

O Dépor do futuro

Aprobouse este día o convenio que o Deportivo presentou en sede xudicial para superar o seu concurso de acredores, que propón 2 anos de carencia e outros 15 para a total liquidación da débeda ordinaria. Canto á débeda privilexiada, non vencellada por este acordo, o clube ten preacordado o financiamento da débeda bancaria de 38 millóns de euros nas mesmas condicións dos acredores ordinarios. Mais tampouco están vencellados polo acordo uns 61 millóns adebedados á Axencia Tributaria Estatal, dos que esta só ten garantidos 21 embargados dos dereitos televisivos devengados na tempada 2012-13.
A Axencia Estatal oponse ao acordo aprobado e anunciou que axiña sexa efectivo este acordo (cando se decidan a medio de sentenza as posíbeis impugnacións ou o 29 de xaneiro se ninguén impugna) activará o embargo de todos os bens e dereitos do Deportivo, o que condenaría ao clube galego á liquidación, mais reducindo ao mínimo a posibilidade da Facenda estatal de cobrar os 40 millóns de euros que non ten garantidos polo embargo devandito.
O 21 deste mes os accionistas elixirán novo Consello de Administración, para o que semella que Tino Fernández, empresario da consultora Altia, conta con maioría, malia que a regra do voto ponderado lle vai impor a coexistencia no órgano de administración coa eventual minoría lendoirista e pode que con algún dos terceiros candidatos.
Quere isto dicir que para os intereses dos acredores, dos cidadáns contribuíntes, do clube e dos afeccionados só é posíbel o refinanciamento deses 40 millóns de euros adicionais, dun xeito semellante ao acordo acadado entre a Axencia Tributaria Estatal e o Celta de Vigo. Sen prexuízo da eventual responsabilidade que lle cumpra a cada quen, quer por administrar no pasado, quer por permitirlles ás S. A. Deportivas xuntar as débedas pendentes coas Facendas Públicas.
No futuro cómpre, xa que logo, espírito cívico e deportivista de consenso e cooperación e asunción por cada quen das súas responsabilidades. Porque a outra alternativa, a de seguir a enlear as cousas, a dos “vivas” e “morras” e a dos “arres” ou “xos”, pertence ao ámbito dos que queren levar sempre a auga ao seu rego. E eses son parte do problema e non da solución.

Menos deputados, menos democracia?

O PP ven de promover a redución dos deputados do Parlamento de Galicia dos 75 actuais a 61. O certo é que nas democracias occidentais téndese a que o Dereito electoral sexa materia consensuada e, de feito, moitos Estatutos autonómicos esixen maiorías de dous terzos para reformar as regras do xogo electoral, mais non é o caso de Galicia onde xa o Presidente Fraga limitara a proporcionalidade democrática ao esixir o limiar do 5% de votos para acceder ao Parlamento, no canto do 3% que existía antes do 1993.
O “leit motiv” da reforma disque é o aforro. 14 deputados menos poden ser, canto máis, 3M€ de aforro/ano, moi inferior ao que se acadaría de rebaixar a retribución dos 75 deputados a 3000 €/mes, como propuxeron os galeguistas de CXG en xuño deste ano. E, dende logo, de se tratar de eliminar duplicidades e afinar as nosas Institucións nada semellante ao aforro que acadaríamos de suprimirmos as Deputacións (30 M€/ano só en cargos representativos -108 deputados e 4 presidentes- e asesores), os Subdelegados e Delegado do Goberno ou os totalmente prescindíbeis -na súa función actual- senadores.
Ninguén pode dubidar da legalidade estatutaria da reforma, da súa presenza no programa electoral popular nin da súa conexión cidadá co falso “mantra” da austeridade. O que esixía outra axilidade política ás tres forzas da oposición parlamentar (PSdeG, BNG e AGE), quer pactando contraprestacións, como a rebaixa do limiar de acceso ao Parlamento ao 3 por cento ou unha mellora da proporcionalidade territorial, quer asumindo unha posición unitaria en contra da reforma que fixese ouvir que o seu obxectivo era degradar a representatividade electoral. Velaí como a oposición parlamentar amosou outravolta a súa incapacidade para xerar un relato alternativo, deixando a iniciativa no centro do campo ao PP de Feijoo.
As regras do xogo electoral serán, pois, menos xustas despois da Semana Santa. E o Dereito electoral galego agardará pola reforma que lle dea meirande proporcionalidade e representatividade, suprimindo eses inxustos limiares do 5 por cento e garantindo normas democráticas esenciais como as candidaturas abertas, a posibilidade de revogación a metade dos mandatos ou mesmo a circunscrición electoral única.

AP-9: unha peaxe sobre Galicia

Como ten lembrado o economista compostelán X. A. Pena Beiroa, a AP-9 foi nacionalizada por Felipe González no 1984 e pertenceu ao sector público até a súa privatización no ano 2003. Mais o grande truco desta privatización foi o alongamento da concesión –que remataba no 2023– decidido por José María Aznar coa autoestrada aínda pública, no 2000. Das resultas desta decisión a concesión non rematará até 2048. O prezo en troques desta prórroga de 25 anos? A simple gratuidade do treito Rande-Puxeiros.
Velaí o moi rendíbel da súa privatización, primeiro para Sacyr e despois para o Citibank. Porque a concesionaria acadou –como nos lembra o devandito economista– entre 2003 e 2011 un incríbel beneficio de 463,55 M€, máis dun 37% sobre facturación. E a peaxe da autoestrada, nos once anos desde que a privatizaron, subiu un 57 por cento por riba do índice de precios ó consumo (IPC) acumulado. Mentres a principal vía de comunicación da Galicia acada níveis inaturábeis para o consumo medio, as cidades andaluzas ou castelás desfrutan de comunicación por autovía de balde. De feito, na fin do ano 2011, existían máis de 1.300 quilómetros de autovía gratuíta na Andalucía.
O presidente Alberto Núñez Feijóo ven de reclamar a transferencia da autoestrada á Xunta de Galicia. Unha transferencia que ven esixida no artigo 27.8 do noso Estatuto de Autonomía, que dispón a competencia do Poder Galego a respecto de todas as vías de comunicación que nazan e morran no País. Cómpre lembrar, a este respecto, que a AP-9 non chega á fronteira portuguesa.
Mais sabe o presidente da Xunta que as transferencias cómpre pedilas institucionalmente. Xa que logo, a Consellaría e o Ministerio competentes han discutir as cuestións técnicas e a Xunta ha convocar a Comisión Mixta de Transferencias para ratificar a cesión competencial.
Porque pode estar certo o presidente que unha tal decisión tería o apoio unánime da cidadanía galega e sería resolúbel neste primeiro trimestre do 2014, tendo en conta ese clima bilateral de cooperación que disque existe entre os Gobernos de Madrid e Compostela.