O Reino de Galicia

A historiografía española desenvolveu, dende mediados do século XIX, unha liña de relato motivado en razóns políticas que minusvaloraba a importancia da historia de Galicia, considerada mero apéndice, primeiro de Asturias e León, despois de Castela.
No século III os romanos crearon a provincia de Gallaecia, que integraba o actual norte de Portugal, Asturias, Cantabria, León e parte de Castela, chegando a dicir Paulo Orosio a principios do século V que “cántabros e astures son parte da provincia de Gallaecia”. A primeiros do século V os suevos pactaron cos galego-romanos para fundaren o primeiro reino da historia da Europa occidental, con capital en Braga, que durou dous séculos onde se chantaron os alicerces da división parroquial do País e de moitos outros caracteres como pobo de noso.
Os árabes invadiron a Península no 711, mais nunca ocuparon Galicia, polo que a nosa historia descoñece os termos “reconquista” e “repoboación” que definiron a historia castelá. Os cronistas árabes non coñeceron un Reino de astures nin leoneses, senón o Reino de Galicia. Un Reino afortalado coa invención do corpo do apóstolo Santiago e onde os propios reis buscaron sedes na estrema oriental pouco poboada do Reino (Oviedo, León), na percura de coutar a influencia da Mitra compostelá e dos restantes bispos e condes galegos.
Fulcrais para Galicia foron os seus reis Afonso VII Raimúndez, Fernando II e Afonso VIII. Estes últimos dous reconciliaron Galicia co mar, recoñecendo as vilas de Viveiro, Baiona, Noia e A Coruña. Portugal independizouse de Galicia no 1128 e o Reino pasou ao rei castelán Fernando III no 1230. Malia que esta era unha simple unión persoal, Galicia foi xogando menos na Península e perdeu nas súas escollas contra os Trastámara no século XIV e contra a raíña Isabel a fins do século XV. Velaí a dureza da represión da Católica sobre os galegos partidarios da “excelentísima dona Xoana”. Represión que marcou a fin da semiindependencia do Reino de Galicia.
Verdade que non lles contaron sempre esta historia? Pois, con máis ou menos matices, é real e cómpre coñecela para saber de onde vimos, malia que o ministro Wert vaia arrincala outravolta nos plans de estudo que quere comúns para toda España. Unha España que foi, é e será plurinacional ou non será.

Responsabilidades penais e políticas

Vivirmos nun réxime de liberdade esixe da plenitude dun dereito de defensa con todas as garantías. Ninguén é culpábel no eido xurídico-penal até que non é condenado de xeito definitivo, sen posibilidade de recurso, polo Tribunal independente predeterminado pola Lei. As instrucións delongadas ou excesivamente xerais, as imputacións serodias ou o abuso do segredo de sumario poden ser incompatíbeis co dereito de defensa. As gravacións só poden ser acordadas polo Xulgado de Instrución, han ser proporcionais e dirixidas só á pescuda para a que se acorden. As partes das gravacións irrelevantes para a pescuda penal haberían ser borradas, para impedir que os imputados sufran consecuencias profesionais, laborais ou familiares que non teñen por que aturar.
Fica, pois, moito que facer por construirmos un sistema procesual penal acorde co dereito de defensa. E cómpre reformar a lei procesual penal para distinguirmos entre as funcións públicas de dirixir a investigación (que en case todos os sistemas europeos pertence aos fiscais) e as de garantir os dereitos dos investigados, acordando sobre medidas cautelares restritivas da liberdade (fianzas, prisión provisional, embargos preventivos…). Non se pode estar na misa e, ao tempo, pretender repenicar as campás.
Mais as responsabilidades políticas pertencen a outro ámbito vital, no que non rexe o principio de defensa, senón os de responsabilidade e exemplaridade. Habemos respostar non só polo que facemos, senón polo que fan aqueles servidores públicos que nomeamos e dependen de nós, o que os romanos chamaron “culpa in eligendo, culpa in vigilando”. Velaí que a pasividade das cùpulas dos partidos do bipartidismo dinástico constitúa un recoñecemento implícito de tolerancia coa corrupción xeralizada.
E, en último de contas, no ámbito das responsabilidades políticas cómpre non só esixirlles aos partidos tolerancia cero, senón promulgar normativas que garantan unha total transparencia na relación entre Poderes Públicos e contratas e concesións, na liña das propostas de prevención da corrupción que vén de facer o Fiscal Superior de Galicia.

Los babyboomers de 1964: historia de una generación que cuenta todavía sus 40 (I)

De la muerte de Kennedy a la fundación del PSG y la UPG, pasando por los 25 años de paz.- En realidad 1964, el año en que nació mi hermano mayor Brais, comenzó el 22 de noviembre de 1963, con el asesinato del presidente Kennedy en Dallas. Mi madre, embarazada de nuestro Brais, recordaba perfectamente sentir varias patadas cuando vio a Jacqueline Kennedy gatear sobre el coche descubierto presidencial. Tengo que decir, para que el relato se entienda, que mis padres se habían casado en junio de 1963 y que disfrutaban de un TV Sylvania en blanco y negro desde que compartían vida en común, al volver de su viaje de novios.
Brais nació, algo más que ochomesino, en la mitad de abril, cuando lo cierto es que la naturaleza lo habría señalado bajo el signo de Tauro, allá por el 5, 6 ó 8 de mayo, para coincidir con el 35 aniversario de papá. Aquella primavera y aquel verano del 64 nacieron muchos babyboomers, niños y niñas, que luego darían bastante que hablar, pero esos meses aquella triste Galicia estaba marcada por la Eurocopa de Madrid, por las Olimpiadas de Tokio y por los 25 años de paz. Como las Olimpiadas de Tokio son generalmente conocidas, permítanme que les cuente que la selección del régimen franco-fascista español venció, el 21 de junio y por 2-1, a la selección soviético post-staliniana en un partido que pudo llamarse de la vergüenza si tenemos en cuenta las circunstancias políticas de una y otra dictadura pero que a los gallegos de la generación de mis padres les dejó el consuelo de que el gol del triunfo lo marcara en el 84’ el gallego Marcelino cabeceando un centro desde la banda derecha del gallego Amancio Amaro que no pudo atajar el meta Yaschin. El mismo Amancio que había marcado el gol del pase a la final en la semifinal contra Hungría, dos días atrás.
Más complicado es que este babyboomer, que nació muy pocos años después, les explique en qué consistían los 25 años de paz que Franco y su ministro Fraga Iribarne publicitaron en la primavera de 1964, para conmemorar las bodas de plata de la victoria franco-fascista. Mis padres nunca me hablaron de esta campaña, como estoy seguro que casi a ninguno de mis coetáneos les contaron esta historia en casa, ni mucho menos en clase. El caso es que más o menos la historia consistía en que la incipiente clase media recordara lo duro del castigo y de la represión sufridos por sus padres (ya que todos los abuelos sin excepción  lo habían sufrido de un modo u otro) por si se les ocurría preguntarse si su durísimo trabajo podría llevarles a la democracia, además de a la ilusión de una vida digna para ellos y para sus hijos.
El año -o mas bien la época- viene marcado por Please, please me Michelle, de The Beatles y por Satisfaction, de The Rolling Stones. En Europa De Gaulle ponía la primera barrera a la unificación política europea, la cual seguimos pagando y Johnson, ayudado por el impulso kennediano y la magia del discurso de Martin Luther King se obstinaba en convertir a los negros del Sur de Dixie en ciudadanos USA.
En Galicia la longa noite de pedra dejaba las hendiduras precisas para que los socialdemócratas gallegos fundasen el Partido Socialista Galego (PSG) y los marxistas más pendientes de las luchas de liberación nacional de Ben Bella y Ho Chi Minh que de lo que ocurria en Europa fundasen la Unión do Pobo Galego (UPG). Ambos eran el postrer intento por conectar el páramo interior con las Instituciones que Castelao había fundado en la diáspora a partir de la legitimación del Estatuto de 1936, asi como las bases para afrontar la inminente caída del franquismo, que se prolongaría, sin embargo, aun diez años más.

La TV, la EGB, el BUP y el COU.- No sé la oferta televisiva que aquellos curiosos años tuvieron en sus respectivos países  las carismáticas babyboomers Brigitte Nielsen, Elle McPherson, Courtney Love o la más intelectual Michelle Obama, pero puedo asegurarles que, hacia 1972, en Galicia se reducía a un único canal, el que ponía un globo, dos globos e incluso tres globos. Pero hasta con esta oferta única los babyboomers aprendieron a distinguir entre los personajes de la TV que los trataban abiertamente de enanos gilipollas (Capitán Tan, Valentina y demás Chiripitifláuticos- con la honrosa excepción de los cultos Hermanos Malasombra-, María Luisa Seco y el manga blando de los japos -Heidi y Marco, mayormente) de los que les abrían nuevos espacios y horizontes, como Miguel Angel Rellán, la banda del Mirlitón, Barrio Sésamo, el gran japo Meteoro o la propuesta de libertad de la fantástica Pippy Langstrüm.
El tardofranquismo parió un sistema educativo menos indeseable, hacia 1970, para que los babyboomers pudiesen empezar a corregir el analfabetismo que imperaba en esa época en varios de los países integrados a la brava en aquella España. Y así los babyboomers del 64 y los otros que les seguimos hicimos una enseñanza básica (EGB), un Bachillerato (el BUP) y un COU, antesala de una dura, inclemente y absurda selectividad que creaba más problemas de los que solucionaba.
Mi padre viajaba por todo el País Gallego inspeccionando las oficinas locales del Banco Pastor y pudo darse cuenta del gigantesco esfuerzo que sus coetáneos emigrados estaban desarrollando en Suiza, Alemania, Holanda, el Reino Unido, Barcelona o Madrid para que sus hijos estudiaran. Muy a menudo estos pioneros a la fuerza expresaban un esfuerzo en el deseo de una vida mejor para sus hijos, pero también en que éstos mejorasen sus familias, aldeas y villas. Los nacidos en los 60 y 70 pudimos darnos cuenta de lo fructífero de este esfuerzo, ya que el sacrificio de sus padres fue coronado con el de sus hijos, que con muchos menos medios que los gallegos más pudientes pudieron hacer una carrera o aprobar una oposición sumando su esfuerzo al de sus padres. Son aquellos compañeros que se hicieron personas viviendo con sus abuelos, sin conocer apenas a sus padres emigrados y luchando bravamente contra el folio, el foco y el examen.

Franco, el orejas y la política.- Andaban los babyboomers liados con el balón, las excursiones, los exámenes y la Nancy cuando murió aquel viejo general de la voz de pito, a quien los mayores le tenían tanto miedo. Un señor llorando, de corbata negra y con muchas orejas habló en blanco y negro desde la única TV que había para decir que Franco había muerto, que no había clase (Brais dice que dijo eso, yo no me acuerdo) y que iba a venir un tío alto que conducía coches chulos y que molaba bastante. Brais decía que iba a ser rey como el del Japón. Pero tenía dos hijas de calcetín corto y coletas para tirar de ellas y un niño de corbata y pantalón corto de los que nunca se manchaban, que siempre estaban aburridos cuando su padre hablaba. Estos días me acuerdo mucho de eso que decía Brais, porque a lo mejor alguna de las niñas aquellas de las coletas y del calcetín corto no entendieron que su padre era el Jefe de Estado de una democracia.
Mal que bien, nuestros primos mayores nos venían contando de los grises y de la democracia, pero siempre tuvimos la sensación de que hubo mucha gente a la que le llegó sin que hubiese movido un dedo por ella. Y a lo mejor no fueron los más perjudicados por el cambio de régimen.
Muchos primos mayores y algunos hermanos mayores de nuestros amigos cayeron en la droga y se vinieron abajo rápidamente, como cantó Luis Eduardo Aute. Primero el caballo y después el sida mataron mucha de la vitalidad de aquellos jóvenes que se iban a comer el mundo y se lo iban a explicar a los que los seguían, entre ellos a los babyboomers de 1964. Es por ello que el individualismo, el pragmatismo y la capacidad de observación son algunos de los caracteres comunes de esta generación. O, como dice Brais, algún@s las tendrán y otr@s no, depende de los días.
Termina este primer capítulo con un recuerdo: mi hermano Brais, primavera de 1980, con menos de 16 años, en el balcón principal de la Casa do Concello de A Coruña. Los partidos que mandaban en España, UCD y PSOE, querían rebajar la autonomía de nuestro país y equipararla con la que iba a ser la del pelotón que seguía a las nacionalidades históricas. La calle estaba indignada. Hasta aquel García-Sabell se movilizó y escribió un artículo en el que decía que los tramposos de la UCD de Madrid  mentían como canallas. Brais dice que valió la pena. Yo, viendo el espectáculo del Estado autonómico agotado, que trata a Galicia como a Ceuta o La Rioja en el ámbito político y peor que a nadie en el económico, pienso que aquel día les hicieron creer a nuestros padres y primos mayores que habían ganado cuando en realidad nos la tenían preparada. Pero esa es otra historia.
Otra historia que contaremos, con la de los trabajos, estudios, sexo, amores, comeduras de coco y evolución de est@s babyboomers que están, todavía, contando sus 40.

Medo á luz

De cativos algúns tiñan medo á escuridade e de maiores todos temos medo á luz. Ou, para sermos máis exactos, á factura da enerxía, que constitúe un grave abuso canto á súa contía e transparencia. Non por acaso o Estado español é o terceiro da UE onde a enerxía é máis cara, tendo medrado dende 2004 nun 70% por mor da política de absoluta parcialidade a prol das grandes distribuidoras dos ministros de Zapatero -Sebastián- e de Rajoy -Soria-. Grandes distribuidoras onde atopan retribución abonda en cómodos postos de conselleiros ou asesores antigos dirixentes socialistas e populares como Felipe González, Elena Salgado, José Mª Aznar, Ángel Acebes ou Nemesio Fernández-Cuesta, a xeito de retribución polos servizos prestados. O actual ministro de Economía, Luis de Guindos, foi conselleiro de Endesa entre 2010 e 2011, percebindo nese tempo un pagamento de 368.000 €.
Os gobernantes socialistas e populares optaron, xa que logo, por se pregar ao oligopolio colusivo das tres distribuidoras-comercializadoras dominantes (Gas Natural-Fenosa, Iberdrola e Endesa) e por abandonar á súa sorte aos cidadáns e empresas deste País. Os primeiros, nun grande número, ficaron condenados á pobreza enerxética. As segundas, nomeadamente as empresas industriais, aturan uns custos desproporcionados que mancan a súa competitivade, cando non determinan a súa inviabilidade.
A reforma eléctrica do PP afonda, tamén, na absurda penalización dun autoconsumo que habería estar ben tratado, por acadar os custos de transporte e distribución o 15% dos totais de posta na rede da enerxía producida. A maior abastanza, as novas reformas agravian os países produtores de enerxía, como Galicia, que aturan os custos ecolóxicos da produción hidroeléctrica, térmica ou eólica recebindo en troques unha sobrepenalización, mentres a súa potencialidade eólica é destruída a mantenta. O réxime tarifario discrimina abafantemente a Galicia e beneficia aos territorios como Madrid, que consumen sen producir.
Velaí o sentido da recentemente creada ACOUGA, entidade apartidista de defensa dos consumidores galegos. Centrada nomeadamente nos sectores enerxético, asegurador, bancario e de telecomunicacións, que é onde se producen os abusos máis graves.

O Estado Autonómico está esgotado

A Constitución española de 1978 (esa mesma que nin vostede nin eu, nin ninguén menor de 53 anos votou, esa mesma que José Luis Rodríguez Zapatero, Alfredo Pérez Rubalcaba e Mariano Rajoy reformaron en 24 horas para priorizar o pagamento da débeda sobre a sanidade ou a educación) recoñeceu un acceso rápido e privilexiado ao pleno autogoberno para Galicia, Euskadi e Catalunya, únicas para as que o artigo 151 definía cadanseu Parlamento, ao tempo que preparaba unha vía moito máis de vagar e dificultosa para o acceso a un moi limitado autogoberno para o resto dos territorios. Tratábase de resolver o encaixe na España plural das devanditas tres nacións ao tempo que se alicerzaban bases sólidas para políticas de proximidade no resto dos territorios.
Mais o xogo do Partido Socialista co referendo andaluz, o “café para todos” do ministro Clavero da UCD e a progresiva igualación competencial tentaron definir unha caste de descentralización máis administrativa que política e simétrica, que deixaba intactas importantes pulsións recentralizadoras, constantes dende a Lohapa do 1983. España non foi quen de recoñecer que Galicia, por exemplo, tiña que desfrutar do monopolio da execución (o que Manuel Fraga chamaba a Administración única), de plena liberdade para regular o seu réxime local, suprimindo se quixer as provincias, dun bo financiamento, de instrumentos de política económica e de plenas competencias en educación, cultura, lingua, portos, aeroportos e infraestruturas.
Esta simetría emuladora chegou ao límite cando Aznar transferiu a xestión da sanidade e da educación mesmo ás autonomías que non querían asumilas. De feito, a ex presidenta madrileña Esperanza Aguirre denunciou hai meses o que era un segredo por todos coñecido, ao considerar que Madrid non tería que desfrutar de competencias nos eidos da educación e da xustiza. Outras comunidades considéranse cativas de máis para xestionar a sanidade.
O Estado autonómico está esgotado. Mais isto non habería roubarmos azos para pensar nun autogoberno máis amplo para Galicia que sexa, ao tempo, máis eficaz na xeración de benestar.

A filla casada do Rei

A declaración dun cidadán a xeito de imputado perante un Xulgado constitúe un acto garantista, onde somos informados dos feitos polos que se nos anda a investigar e se nos pregunta sobre eles. Por outra banda, fronte á obriga das testemuñas de dicir a verdade, os imputados teñen dereito a non declarar en absoluto, a non se declarar culpábeis e a non respostar algunha, varias ou moitas das preguntas que se lles plantexen.
Xa que logo, a Infanta só usou do seu dereito cando rexeitaba respostar ás preguntas das acusacións populares, teimaba nos “non sei”, “non lembro” ou “non teño constancia” e vencellaba moito do ocorrido á plena confianza que acreditaba na súa parella. Pero é tarde de máis para que esta actitude tan dubidante e pouco elocuente evite as sombras a respecto da conduta da Infanta e, sobre todo, evite o imparábel proceso de degradación da imaxe do Xefe do Estado e da Institución monárquica non só entre a cidadanía do Estado senón na opinión internacional que, con máis ou menos acerto, relaciona directamente esta crise coa “spanish corruption” e co esfarelamento da chamada “Marca España”.
Para máis, a Casa Real xestionou de xeito moi desafortunado este proceso. Primeiro teimando durante meses para que a Infanta non declarase, despois tentando que o fixese con privilexios (chegar en coche e non a pé, non pasar polo control de seguranza…) e logo enviando sinais de comprensión e apoio: a filla casada do Rei volvería á casa dos seus pais para descansar. Feito absolutamente normal nunha familia normal, mais non tan lóxico nunha familia especial que encarna unha Institución só xustificábel por razón de exemplaridade e utilidade.
Na España do 2014 a Institución monárquica non é percebida como exemplar pola cidadanía do Estado. E perdeu tamén aquela comprensión e apoio internacional que lle achegaban doses de utilidade. Se exemplar non é nin útil tampouco, só fica que a cidadanía decida democraticamente, cando e onde cumpra, sobre o sentido da Institución no futuro.

A ARRINCADEIRA: Albert Rivera e Paco Vazquez
Albert Rivera presentou na Galicia o seu Movemento Cidadán (MC) da man do ex alcalde coruñés Francisco Vàzquez. Semella un chisco chocante querer vender rexeneracionismo e transparencia da man desta caste de compañas.

O bipartidismo dinástico

Pois é verdade. A pouco que un rabuñe na realidade atopámonos co muro dos dous partidos que teñen decidido que nada mude substancialmente. Demóstrase acotío, tanto coas reaccións fronte á Pokemon, Pikachu et alter como coa noite pecha que ambos os dous queren botar riba do accidente ferroviario de Angrois.
Ambos os dous partidos teñen desfrutado dun goberno omnímodo durante máis de trinta anos. Son responsábeis da crise institucional que pexa, canda a Grande Recesión, sobre a nosa sociedade. Constitúen o problema da nosa democracia e doado é percebirmos que, mesmo nos discursos, Rajoy e Rubalcaba xogan a que os demais optemos por un deles, como se só houbese Madrid ou Barça. Como se non houber Celta, Dépor ou Obra e a pluralidade política se esgotase nun estéril bipartidismo.
PP e PSOE foron quen de argallar unha reforma constitucional express, pactada a correr entre Rajoy e Rubalcaba, co consentemento de Zapatero, en setembro do 2011. Unha reforma constitucional que consagrou a prioridade, canto ao gasto, de atender aos vencementos de capital e xuros da débeda pública a respecto dos compromisos en sanidade, educación ou servizos sociais. Unha reforma constitucional que definiu un pacto de ferro entre ambos os dous, porque tenden a ser parte da mesma realidade.
Analistas hai xa que prognostican un devalo electoral do PP e do PSOE ben maior ca o reflectido na enquisa deste día do CIS. De calquera xeito, os dous partidos comezan a pertencer ao pasado e, canda eles, devala o prestixio da Coroa, comesta polo caso Urdangarín. Diante desta realidade, resultan improdutivas as iniciativas a prol de aprobar novas leis de transparencia ou de asignar soldos á Raíña ou á Princesa de Asturies. Porque xa non son críbeis.
De certo que sempre existirán no Estado español espazos para partidos nas coordenadas ideolóxicas do PP e PSOE. Mais haberán pasar por longos e complexos procesos de refundación que lles fagan resintonizar coa sociedade cadanseu discurso e praxe. Mentres non fagan tal só van atrasar a súa agonía.

Europa non é o problema

Falábamos hai días nesta columna da decepción da cidadanía a respecto do proceso de integración europea, tendo en conta o seu déficit democrático, a falla de profundización na unidade política, a falla de control cidadán do Banco Central Europeo e ter adoptado unha unión monetaria sen establecer, ao tempo, un amplo orzamento federal e a coordinación das distintas políticas fiscais.
Porén, Europa non é o problema, como seica defenden moitas forzas de esquerda radical en Galicia e no resto do noso continente. Cómpre transformar esta Unión para construír a Europa dos cidadáns e dos pobos, mais cómpre, tamén, recoñecer o avance exercido polo proceso de integración a respecto da Europa comesta polas guerras e máis o marco de estabilidade que ofrece. Non por acaso, se non chegamos a pertencer á Unión Europea, o Goberno do Estado podería estar a intervir militarmente en Catalunya.
Aínda hai máis. Moitas das decisións adoptadas no marco europeo e que teñen xerado efectos prexudiciais para Galicia son responsabilidade do Estado español. Foi Aznar quen consentiu a prohibición da construción naval civil nos estaleiros de Fene en troques de que lle permitisen reflotar unha Navantia eivada pola ineficiencia dos seus estaleiros gaditanos e cartageneros. Foi Felipe González quen reestatalizou en grande medida as políticas de reequilibrio rexional o ao propor que os Fondos de Cohesión fosen directamente investidos dende o Goberno estatal e foron este e Aznar os que investiron un billón das vellas pesetas destes Fondos na construción da nova T4 do aeroporto de Barajas. Foi o mesmo González o que desarmou a nosa industria e priorizou as producións mediterráneas a respecto da agrogandaría e da pesca galegas nos Tratados de Adhesión do 1985. Foron PSOE e PP os que impuxeron a circunscrición única electoral no seu propio beneficio. E foron os sucesivos Ministros de Agricultura e Medio Rural do PP e PSOE os que orientaron as subvencións agrarias a prol dos grandes latifundistas casteláns, andaluces e estremeños.
O problema, pois, é moito máis España ca Europa. E a solución máis Galicia, máis e mellor Europa e menos protagonismo e competencias para o Estado.

Coalicións técnicas

O bipartidismo dinástico PP-PSOE estableceu, no xa lonxano 1987, unha circunscrición electoral única para todo o Estado, contra o que ocorre nos demais grandes Estados da UE como Francia, o Reino Unido (onde hai circunscricións específicas para Gales, Escocia ou o Ulster irlandés) Alemaña, Italia ou Polonia. No 2004 este sistema electoral duplamente favorecedor dese bipartidismo (a medio da pro-maioritaria regra D´Hondt e da circunscrición única estatal) outorgoulle aos dous partidos maioritarios o 90% dos escanos. Lóxico. Levan gobernando máis de 30 anos e fixeron o Dereito electoral á medida dos seus intereses.
Fronte estes feitos consumados, as forzas políticas de decisión galega, os galeguistas, houberon reaxir. E teceron alianzas técnicas con forzas nacionalistas e autonomistas doutras nacións e territorios do Estado, coa fin de obter representación. De feito, agás as candidaturas do BNG nos 1994 e 1999, sobrancearon sempre as coalicións técnicas que permitiron acadar representación: José Posada foi eurodeputado de CG en coalición co PNV e CC no 1993-1994 e Ana Miranda foi eurodeputada do BNG nesta última lexislatura, en coalición con ERC e EA. Carlos Garaikoetxea (EA) foi eurodeputado (1987-1994) e defendeu os intereses galegos dende o prisma dos seus coaligados do PNG-PG. Ao longo de todos estes anos, as forzas galegas obtiveron atención parlamentaria e apoio técnico no Parlamento Europeo para poder desenvolver a súa política aló, calquera que for o eurodeputado da coalición de quenda que nese intre desenvolvese a función.
As razóns desta versatilidade atópanse no carácter nomeadamente técnico desta caste de coalicións. Vascos, canarios, cataláns e galegos coalíganse por razóns pragmáticas, para evitaren o veto do bipartidismo e para que cadanseus electorados e países poidan ver representados os seus intereses na Europa.
Xa que logo, CxG non lle fará favor ningún ao PNV como o BNG non llelo fixo no 2009 a ERC e EA. Xuntan votos, loitan contra a exclusión europea das periferias e tentan defender os intereses específicos de cadanseus países. Nin van gobernar xuntos nin van casar.