Votar non é delicto

Estes días ficamos pampos diante dos manexos do Fiscal Xeral e do Goberno do Estado para nomear os Fiscais do seu gosto político. E puidemos lembrar cando en novembro do 2014 o Fiscal Xeral daquela, Eduardo Torres Dulce, ordenou a interposición dunha querela criminal contra Artur Mas e algúns dos conselleiros do seu Goberno por mor da consulta do 9-N. Unha actuación ordenada dende Madrid, que descoñecía que a Xunta de Fiscais adscrita á Fiscalía Superior de Catalunya determinara, por unanimidade, que non cumpría interpor querela por non existir delicto ningún.
Foi esta a primeira dunha ampla xeira de actuacións paraxudiciais e xudiciais (xuízos do 9-N contra Mas e conselleiros, nova querela contra a Mesa do Parlament, a espionaxe policial ordenada polo ex ministro Jorge F. Díaz…) que tentan parar coa represión unha realidade política e social incuestionábel. Porque pode ser que haxa máis persoas a prol de ficar no Estado ou de marchar, mais o que ratifican todas as enquisas é que entre un 75 e un 80% da cidadanía catalá queren decidilo, queren votar. E esta normalidade democrática (pór as urnas) constitúe anatema para o Goberno Rajoy e as tres forzas unionistas, que negativizan o que de por si é positivo: que a xente decida.
Os gobernos canadiano e británico actuaron dun xeito moi distinto canda os referendos de independencia quebequeses e o plebiscito escocés de 2014. Permitiron cadansúa consulta vencellante establecendo as súas regras de xogo para o caso de que a independencia gañase. Nas tres ocasións perdeu a opción independentista, pero non caeu o mundo. Eu estaba en Edinburgh aqueles días de setembro e ao día seguinte funcionaron a xeito hospitais, transportes e servizos públicos, abriron os pubs e xogouse a liga a finde seguinte. Non pasou nada.
Cal é o problema para que PP, PSOE e Ciudadanos consideren calquera consulta á cidadanía en Catalunya como unha catástrofe? Por que a vella pseudoesquerda (Juan Luis Cebrián, Alfonso Guerra) reclama a suspensión da autonomía? Por que non se admitiu polo PP o pacto competencial e financeiro incorporado ao novo Estatut? Por que en 37 anos de autonomía non se completaron as transferencias? Por que moitos cataláns se senten rexeitados en Madrid e Castela?
A represión non poderá parar indefinidamente que a xente de Catalunya decida.

O Alvia e o bipartidismo unionista

A abstención do PSOE vén de impedir que o Parlamento galego crease unha Comisión para a investigación do sinistro do Alvia en Angrois, no que morreron 81 persoas. Precisábanse regulamentariamente un 40 % de deputados (29) e só se acadaron os 20 favorábeis de En Marea e BNG.
PP e PSOE, o bipartidismo unionista, sempre quixeron agachar a verdade do caso Alvia. Tanto polos intereses do lobby construtor do AVE español (que arriscaba un importantísimo contrato na Arabia) canto pola emenda á totalidade á xestión dos ministros de Fomento José Blanco (PSOE) e Ana Pastor (PP), que puxeron en marcha e mantiveron a liña Ourense-Compostela sen dotala do sistema europeo ERTMS, presente en todas as liñas do AVE español. Un sistema seguro que prevé os accidentes causados por despistes do maquinista.
Feijóo criticou, poucos días despois do accidente, o dano que as críticas e pescudas podían xerarlle ao AVE español como marca e negocio. Rueda parou dende a Consellaría de Xustiza o nomeamento dos peritos independentes Hugo Ramos e Alfredo Matesanz para impor funcionarios da Xunta absolutamente incompetentes para un traballo desta caste, como Lamela e Carballeira. Ana Pastor amañou unha Comisión de Investigación (CIAF), que culpou só ao maquinista. As conclusións desta CIAF foron duramente criticadas pola Axencia Ferroviaria Europea pola súa parcialidade e falla de independencia. Mentres, altos dirixentes do PSOE estatal dicían en público que “el accidente de Santiago fue culpa de un maquinista y no hay nada que investigar”.
PP e PSOE definiron un AVE para todo o Estado e aplicaron na Galicia unha versión devaluada, con curvas perigosísimas como a d’A Grandeira e na que non se garantía a seguranza a medio do sistema de reforzo ERTMS. Mais a reapertura do caso xudicial pola Sección compostelá da Audiencia e o ditame da Axencia ferroviaria europea pode modular no futuro a teimosía do bipartidismo unionista por agachar os gravísimos erros da xestión do ADIF baixo os seus Ministros. Porque a maioría da cidadanía sabe que se lle agachou a posibilidade de coñecer a verdade, culpando de todo ao maquinista.

Unhas son máis iguais ca outras

Na Animal Farm de George Orwell os porcos reitores da revolución animal que botara fóra o granxeiro foron desnaturalizando, co paso do tempo, a igualdade proclamada ao comezo (“todos os animais son iguais”) para xustificar os seus propios privilexios, chegando a lexislar “todos os animais son iguais, pero algúns son máis iguais ca outros”.
Da lectura da sentenza do caso Noos tiramos a mesma conclusión a respecto das persoas: todas iguais, pero unhas máis iguais que as outras. Cristina de Borbón foi absolta da acusación de delicto fiscal (condenada só como responsábel civil a devolver o diñeiro do que o Tribunal entendeu se beneficiara del) por considerar o Tribunal que, malia ser socia, non era administradora de feito nin de dereito da sociedade AIZOON, S.L.
AIZOON, S.L. era administrada polo seu home e cobraba por servizos supostamente prestados ao Instituto Noos, asociación teoricamente sen fins de lucro que era a que conseguía os cartos públicos e na que rexía unha Directiva na que Urdangarín era presidente, o funcionario da Coroa, Gª Revenga, Tesoureiro e a Borbón vogal. A AIZOON, S.L. cargábanselle gastos persoais en grande contía, mesmo o servizo doméstico da familia Borbón-Urdangarín. E Cristina de Borbón non se enteiraba. Sen dúbida, unha respectábel interpretación xudicial dos feitos probados que, porén, choca moitísimo coa praxe xudicial noutros casos semellantes.
Por outra banda, a condena penal de Urdangarin é certamente benigna. O Tribunal decidiu condenalo polos delictos continuados de prevaricación e falsidade en documento público e polo delicto de malversación de fondos públicos. Mais o Tribunal rebaixou substancialmente a pena aplicando unha regra pouco usada do Código Penal que permite beneficiar en circunstancias moi excepcionais os autores non directos (Urdangarín era só cooperador necesario) e, por riba, aplicou a atenuante de reparación do dano, de moi discutíbel ponderación tendo en conta o atraso procesual co que Urdangarín depositou parte do diñeiro defraudado. A mesma regra de rebaixa da pena aplicábel e a mesma atenuante aplicóuselle ao delicto de fraude á Administracion balear polo que tamén foi condenado.
Se ao exposto lle engadimos a omisión total a respecto do papel xogado en todo este conto polo Emérito fica claro que algunhas persoas son máis iguais que as outras.

A culpa é do Bipartito

A hemeroteca é teimuda. Cun só click somos quen de lembrar as culpas que Feijóo e outros altos cargos do seu Goberno lle foron botando ao Bipartito en relación coa emisión de preferentes polas Caixas, a creba das propias Caixas, os recortes sociais, a privatización na xestión do novo Hospital Álvaro Cunqueiro de Vigo e mesmo a diminución cuantitativa dos galegofalantes! Se alguén dubida que o comprobe vía google e verá que nin minto nin esaxero.
O noso Presidente ten unha grande capacidade para lle botar a culpa aos demais. E, malia que aínda use nalgunha ocasión illada da apelación aos males do Bipartito, agora os principais destinatarios son os partidos da oposición, nomeadamente o BNG e ese ente, seica misterioso e sempre maléfico, ao que bautizou como “as Mareas de Podemos”. Noutras ocasións os destinatarios son colectivos concretos: médicos, funcionarios, mariscadores, concellos ou agricultores da pataca. Quer por problemas competenciais, quer por insuficiencia de cartos, a culpa sempre é dos demais, incluídos moitas veces os propios cidadáns. “Eu non teño, eu non podo, non é cousa miña…”.
Iso si, sempre hai tempo para as cousas verdadeiramente importantes: andar polas radios e TV de Madrid pregoando as excelencias do unionismo e amañar os problemas doutrinais e organizativos do PP estatal. A ofensiva mediática a respecto do novo Goberno estatal e o propio Congreso do PP proxectounos a idea dun Feijóo omnipresente e influínte, marcando a axenda do PP e do Goberno estatais.
Mais a propaganda non habería agachar a realidade. Non hai prazos para o AVE, fronte aos sucesivos Ministros de Fomento que insultaron a nosa intelixencia. Os nosos portos perden os fondos europeos para conectalos ferroviariamente por Europa porque Fomento aposta polo eixo de mercadorías Porto-Lisboa- Castela León-Euskadi-Francia. No financiamento local perdemos 500 M€/ano (182 €/galego) sobre o que nos cómpre por poboación. Pagamos máis pola enerxía que producimos con alto custo ambiental e Fomento –outra vez Fomento– despreza a unánime reivindicación nacional a prol da transferencia da autoestrada AP-9, que é o eixo vertebrador para o 70 % da nosa poboación.
É moito pedir un Goberno que mire polo País no canto de lle botar a culpa aos demais?

Gobernarmos as estradas

Hai dúas competencias que son fulcrais no artellamento do autogoberno galego, porque resolverían moitos problemas e mellorarían o noso benestar: a competencia sobre a AP-9 (a autoestrada do Atlántico) e máis a xestión do tránsito nas nosas vías interurbanas, hoxe nas mans da DXT estatal.
A Garda Civil de Tráfico impón 147 multas por 1.000 habitantes no noso país, mentres que a media nos outros 13 territorios que xestiona (todos menos Navarra, Euskadi e Catalunya, nos que teñen transferidas as competencias e nos que actúa cadansúa policía autonómica) é de 85. É dicir, poñen 170.000 multas máis. Un lote de cartos que perdemos os galegos. Porque Galicia ten unha poboación espallada que precisa moito máis do transporte privado, tendo en conta a nosa carencia de servizos ferroviarios de proximidade.
No 2008 o vicepresidente Anxo Quintana (BNG) foi quen de artellar unha coalición nacional unánime co PP e PSOE no Parlamento de Galicia para acadar a transferencia das competencias de tránsito. En setembro do 2010 a pulsión unionista de Pepe Blanco, consentida por ZP e pola abstención do PP, rexeitaba no Congreso de Madrid a proposición galega, coa indigna abstención do PP. Pedro Puy (PPdeG) e Xaquín F. Leiceaga (PSOE) non podían aturar a vergoña.
Precisamos dun sistema de regulación do tránsito que mire cara a nosa seguranza vial e non á recadación da DXT e do Goberno do Estado. E, tamén, dunha xestión galega da AP-9, orientada a liberalizar a peaxe na vía máis importante da nosa nación. Para máis, o normal sería, ao tempo, transferirmos a xestión do mantemento das estradas estatais. Cómpre transferir á Xunta, por nidias razóns de economía e operatividade, todos os kms de estradas que absurdamente aínda fican na xestión dun lonxano, incompetente e inoperante Ministerio de Fomento.
Velaí a necesidade desta transferencia. E para xestionármola contamos coa mellor policía territorial de Tránsito, os gardas civís, pero a estrutura xerárquica e militar da Garda Civil faina impracticábel para esta función. Porén, as bases legais do Estatuto e da Lei de Policía galega fan posíbel a xestión galega das estradas.
Claro é que esta legalidade sería unha realidade se o presidente Feijóo e o vice Rueda actuasen na defensa dos intereses galegos e non desenvolvesen a meritoriaxe unionista que desenvolven día a día.

Mirar polo noso

Galicia non ten gobernos amigos nin inimigos. Ten intereses. E estes nunca tan pouco pesaron na toma de decisións do Estado. Malia que nas pasadas eleccións nacionais o PP de Feijóo validase a súa maioría absoluta con máis do 47% dos votos. Un resultado inédito na actual conxuntura política estatal.
Somos só o 5,5 % do PIB estatal e o 6 % da súa poboación. Ao non ter número haberíamos potenciar a nosa identidade, a nosa diferenza, constituír nós mesmos un problema para España digno de atender e resolver. Mais Feijóo dedícase a facer oposición da oposición dentro e a compracer aos medios e opinadores estatais coa súa retórica unionista que tanto dano nos fai.
Velaí o caso do noso espolio enerxético. Despois de atender o noso consumo exportamos o 38 % da enerxía que producimos con tantos sacrificios económicos e ambientais. Mais non podemos usar dese excedente para atraer investimentos industriais potentes, porque a tarifa única nos obriga a pagar o mesmo ca o resto dos consumidores do Estado. E, para máis, temos 5,4 veces máis cortes de luz ca en Madrid porque o estado das nosas redes e a atención do seu mantemento é o peor do Estado. Pois ben, para o presidente Feijóo non podemos esixir o dereito a decidir sobre a tarifa eléctrica e sobre ese excedente que podería darlle tanto pulo industrial á nosa economía. Non podemos porque, como dixo este día “ninguén na España entendería unha tarifa eléctrica galega distinta”.
Se falamos de mobilidade vemos como a conexión entre as áreas urbanas que abranguen o 60% da poboación deste país (a AP-9) grava con cadanseus 30 € e 36 € de peaxe as viaxes entre A Coruña e Ferrol con Vigo, mentres a conexión entre as capitais castelás e andaluzas é de balde. Case o 30 % das multas do Estado caénlle aos condutores galegos, porque temos a poboación máis espallada e a menor cobertura de transporte público ferroviario.
Os nosos portos son estratéxicos entre Norteamérica, a canle de Panamá e o Norte de Europa. Mais esta conexión non dá rendemento, porque Madrid xestiona os nosos portos en beneficio do Mediterráneo e de Alxeciras e pola ausencia de axeitadas comunicacións ferroviarias entre os portos e Europa, vía eixo cantábrico.
Puxemos a Feijóo para mirar polo noso. E mira polo de outros.

El juicio político a Mas alimenta la voluntad de millones de catalanes de decidir su futuro

Artur Mas, expresidente de la Generalitat de Catalunya, y dos de sus antiguas conselleras, se enfrentan a un juicio político desde un respaldo popular que este lunes ha sido protagonista internacional. El llamado procés gana densidad cuando se abre el tiempo crucial para su definición: el de la aprobación de la legislación transitoria que permita convocar un referéndum desde una legalidad catalana que se oponga a la legislación española. Sí, el previsto choque de trenes.
Este lunes se abrió ante el Tribunal Superior de Justicia catalán el juicio contra el antiguo President Artur Mas (2010-16), su antigua Vicepresidenta Joana Ortega y su antigua consellera (ministra) de Educación, Irene Rigau. Se les acusa de delitos de desobediencia al Tribunal Constitucional español y de prevaricación (es decir, adoptar una resolución ejecutiva groseramente contraria a la Ley siendo plenamente consciente de dicha ilegalidad) por los que se piden diez años de inhabilitación absoluta para cargos políticos a Artur Mas y nueve a cada una de sus antiguas colaboradoras.
Los independentistas llegaron al Tribunal respaldados por más de 40.000 manifestantes en lunes laborable, en el transcurso de un acto cuidadosamente planificado para causar positiva impresión en el resto del mundo. Objetivo que parece que ha sido cumplido, ya que muchos medios internacionales destacan en sus primeros análisis y, sobre todo, en sus testimonios gráficos la reactivación del llamado procés soberanista. Como dice a Mundiario un diputado independentista catalán en el Congreso de Madrid, “ninguna gasolina mejor para el procès que un juicio político.”

Una consulta no vinculante
Los hechos se remontan al domingo 9 de noviembre de 2014, cuando se celebró en Catalunya una consulta popular. La Constitución española reserva el derecho para celebrar plebiscitos vinculantes al Gobierno central, pero el Parlament catalán tiene competencias para convocar consultas no vinculantes, al amparo del Estatuto de Autonomía. Sin embargo, el acto ejecutivo de la Generalitat convocando una doble consulta no vinculante a la ciudadanía catalana (si querían que Catalunya fuese un Estado y, caso afirmativo, si querían que fuese un Estado independiente) fue suspendido por el Tribunal Constitucional el miércoles 4 de noviembre, cinco días antes de la consulta.
Artur Mas y los demás portavoces de aquel Gobierno catalán recuerdan que desde esa suspensión las Instituciones quedaron al margen y que las urnas de aquel domingo fueron gestionadas por ciudadanos voluntarios. Votaron sí a las dos preguntas más del 80% de los casi 2.350.000 ciudadanos participantes, sobre un censo electoral de 5,4 millones (43,5%, participación estimable para una consulta no vinculante que, además, había perdido su carácter oficial).

Responsabilidad penal harto dudosa
Aunque los medios madrileños coinciden en señalar que las conductas enjuiciadas resultan probadas y acreedoras de sentencia condenatoria, para un observador jurídico imparcial existen muy serias dudas jurídicas respecto de las conductas que se van a enjuiciar esta semana. La consulta catalana se celebró el domingo 9 de noviembre de 2014. Pero el 17 de noviembre la Junta de Fiscales de la Fiscalía Superior de Catalunya, por unanimidad de sus nueve miembros, acordaban no ejercitar acción penal alguna contra Mas y sus consellers. Por una parte, consideraban que ni Mas ni ninguno de sus consellers podrían haber cometido prevaricación, ya que la consulta no se había convocado mediante una resolución ejecutiva. Por otra parte, en cuanto a la desobediencia, entendían los fiscales catalanes que no se había dado al no habérsele notificado a órgano alguno de la Generalitat ningún requerimiento formal y expreso del Tribunal Constitucional imponiendo una conducta concreta en relación con la consulta del 9-N, apercibiendo de las consecuencias de su incumplimiento.
Ante esta firme actitud de la Fiscalía catalana fue el Fiscal General del Estado, Eduardo Torres Dulce, quien ordenó interponer desde Madrid la correspondiente querella criminal contra Artur Mas y sus colaboradores, a pesar de que había manifestado en principio que asumiría la opinión jurídica, en cuanto a dicha acción penal, acordada desde la Fiscalía Superior de Catalunya.
La estrategia de defensa de Artur Mas y de sus antiguas conselleras acentúa la idea de que la consulta no era oficial, ya que a su primigenio carácter consultivo y no vinculante se unió, desde la decisión del Tribunal Constitucional del 4 de noviembre, su carácter no oficial y su efectiva realización mediante voluntarios y no mediante recursos públicos. El relato de la inocuidad de la consulta fue promocionado por el propio Presidente del Gobierno central español, Mariano Rajoy, el cual manifestó el 12-N que la consulta “era un acto de propaganda”, al tiempo que se felicitaba porque “no había habido referéndum”. Sin duda un buen clavo para remachar esta línea de defensa de Artur Mas y sus conselleras. Por eso las defensas de los enjuiciados han pedido su testimonio, que ha sido rechazado por el Tribunal en una decisión probablemente inconstitucional que acentúa las dudas de muchos catalanes sobre la imparcialidad del Tribunal.

Gasolina para el procès
En cualquier caso, para millones de catalanes y para millones de observadores internacionales, los independentistas están siendo juzgados por intentar lo que quieren casi el 80% de los ciudadanos catalanes: poder decidir sobre su futuro. Ello quiere decir que este juicio constituye un significativo refuerzo para la moral del denominado procés, en parte dañada por la excesiva duración de dicho proceso.
Coincide el juicio con el pacto presupuestario entre las dos fuerzas electorales independentistas: la gubernamental Junts pel Sí (coalición formada por los centristas de la antigua Convergência -hoy PdeCat-, Esquerra Republicana de Catalunya -ERC- e independientes) y los antisistema de la Candidatura de Unitat Popular (CUP). Un pacto que garantiza la estabilidad del Govern y es antesala ante la aprobación en primavera de la llamada “Ley de transitoriedad jurídica”, aquella que permitirá convocar para el próximo septiembre referéndum vinculante y confrontar contra la legalidad española desde una legalidad catalana de transición.
La manifestación popular de hoy y el pacto presupuestario demuestran que la agenda hacia la legislación de transición y el referéndum tiene bases sólidas, con independencia de cual pueda ser la reacción del Gobierno central español.

Madrid irá al choque de trenes
Pero si el bloque independentista se rearma de razones éticas, jurídicas y políticas, el rechazo inmovilista del Gobierno central conservador (y de la actual dirección provisional socialista) a toda negociación real y a toda consulta ciudadana augura un choque de trenes. Madrid ha cancelado incluso su non nata predisposición mediática al diálogo con la Generalitat, manifestada urbi et orbe por la vicepresidenta Soraya Sáenz de Santamaría y nunca trasladada al terreno de las propuestas concretas negro sobre blanco.
En el ámbito internacional los resultados obtenidos hasta ahora por el independentismo institucional catalán han sido modestos. Los Gobiernos de la UE no quieren oir de secesiones con el Brexit o Le Pen sobre la mesa. Pero la reciente conferencia del president Puigdemont ha demostrado el apoyo no sólo de los ecologistas y nacionalistas de la European Free Alliance, sino la comprensión de muchos diputados socialdemócratas, conservadores y liberal-demócratas, singularmente en las repúblicas bálticas y escandinavas, Flandes y otros pequeños países europeos.
Quiere esto decir que, en el contexto europeo, España no podrá tratar el llamado procés como una cuestión de orden público o de pura legalidad. La seducción de la democracia es de largo recorrido y el denominado procés catalán, con sus incoherencias y contradicciones, responde al principio democrático. Contra el argumento de querer decidir tu propio futuro hay muy pocas consideraciones políticas, éticas o jurídicas que Madrid pueda oponer en un horizonte sostenido de contraposición de ideas.

Desleixo colonial

Dicíamos na finde pasada, noutro foro, que a tarifa eléctrica única (todos pagan igual no Estado, mesmo os consumidores galegos pagamos 23 M€/ano máis ao nos obrigar a pagar adicionalmente o canon eólico que recada a Xunta) prexudicaba grandemente ao noso País fronte a territorios de grande consumo e nula produción como Madrid. Nós somos os que sofrimos os custos ambientais, paisaxísticos, de expropiacións, derivados da produción e nós non podemos usar o noso excedente eléctrico (máis do 38%) para atraer investimentos industriais que incrementen substancialmente o noso PIB e o emprego de calidade.
Estes días vivimos outra faciana da mesma realidade: os cortes eléctricos que sofriron 176.000 fogares galegos e que este domingo aínda sofrían 28.000. É verdade que a meteoroloxía sempre pode xerar efectos prexudiciais, mais non se diga que non houbo aviso desta volta. O que ocorre é que as redes de media e baixa tensión presentan un grao de pésimo mantemento e que o monopolio distribuidor no territorio, Gas Natural Fenosa, externalizou e reduciu substancialmente os seus servizos até o extremo de non ser quen de restablecer a subministración eléctrica despois de máis de 72 horas de curte. No país que máis enerxía produce do estado sofrimos os peores cortes por padecer os peores servizos de mantemento.
Correspóndenlle á Xunta as competencias de inspección e sanción no eido da subministración enerxética. Pero, como adoita pasar, non soubemos nada do Conselleiro de Economía e Industria. Para máis, a Xunta non usou dos seus propios medios persoais para reducir os danos causados pola climatoloxía adversa. Os bombeiros forestais de Galicia veñen de denunciar, pampos e indignados, que a Xunta non os mobilizou nesta crise.
Nesta crise de emerxencias non soubemos tampouco de Feijóo. O caso é que o propio Presidente dicía hai só unha semana que ninguén en España entendería unha tarifa eléctrica propia para Galicia. Ben chocante que a persoa a quen lle encargamos a defensa dos intereses galegos adopte a actitude do colonizado e defenda esa tarifa eléctrica que fai posíbel o espolio enerxético galego. Ao mellor nos explicamos agora aquela aperta co presidente de Iberdrola na sua toma de posesión en abril do 2009.

Novo paradigma na CEG?

De sempre a Confederación de Empresarios de Galicia (CEG) ubicouse no político na adhesión á alternativa do PP e economicamente no pensamento máis desregulador e neoconservador, constituíndo ademais unha extensión provincial e acrítica da española CEOE, malia que lle debe a súa existencia obxectiva á mesma realidade do autogoberno. Como nos conta o xornalista Marcos Pérez Pena, nas primeiras eleccións autonómicas de 1981 a CEG prexudicou, no ámbito do centro, á opción do Partido Galeguista (PG) para encher prensa e radio co seu apoio á AP de Fraga e Albor para “frenar el marxismo”. A institución tivo que ser resgatada financeiramente pola Xunta de Galicia (2002) logo do espolio ao que a someteu a xestión malfadada do Secretario Xeral, Rafael S. Sostre e do Presidente Antonio Ramilo, pendente aínda de xuizo.
Xa que logo, o novo xorne amosado polo novo Presidente, Antón Arias Díaz-Eimil, confronta coa liña da CEG nos seus primeiros 37 anos. Arias vén de descualificar o modelo laboral de Rajoy por considerar que é unha máquina de creación de emprego precario e destrución do emprego de calidade. Considera que os salarios han subir e que a negociación colectiva non debe porse límites porque o persoal das empresas ten dereito a planificar unhas expectativas vitais. Opta por distinguiren emprego estábel do temporal, deixando este para as necesidades non estruturais. Renuncia, na orde política, ao partidismo pro-PP da CEOE e non rexeita os novos gobernos locais progresistas porque todo o que é democrático non lle preocupa.
As ideas do novo Presidente da CEG concordan co conxunto das pemes galegas ás que representa, moito máis sensíbeis á mellora da demanda interna (e, xa que logo, á recuperación das rendas salariais) e á existencia de financiamento asequíbel que á redución dos custos salariais. Polo mesmo, teñen sido moi ben recebidas polos novos emprendedores e por determinados dirixentes empresariais comarcais e sectoriais.
Galicia precisa dunha organización patronal que represente os intereses dos seus sectores produtivos con autonomía, tanto a respecto dos intereses do capitalismo castizo de BOE de Madrid canto aos do PP. Que veñen sendo, por certo, os mesmos.