Participación na mesa redonda sobre o futuro de Novagalicia Banco, no acto inaugural de CREACORUÑA

A tarde noite do xoves 10 de outubro, o Clube Financieiro Atlántico da Coruña acollía con grande éxito de audiencia e participación, a presentación en sociedade de CREACORUÑA, que debutaba cunha mesa redonda sobre “o futuro de Novagalicia Banco”.
Participaron nesta primeira experiencia os economistas Xosé Antonio Pena Beiroa e Marcelino Fernández Mallo (vicepresidente de CREACORUÑA), o avogado e secretario xeral de AGAPROFI Xoán Antón Pérez Lema, e o xornalista e economista José Luis Gómez, editor de Mundiario, moderados polo xornalista Fran Espiñeira, delegado na Coruña de La Voz de Galicia.
Xosé Antonio Pena ofreceunos una visión do que é o entramado empresarial galego e de como viña operando coas entidades financeiras. Colocounos ante una realidade na que as microempresas son a nota dominante, é dicir, empresas con dez ou menos empregados. As pequenas empresas galegas amosaron tradicionalmente a súa vocación de traballar con entidades con sede en Galicia, tanto polo coñecemento de tecido produtivo que estas amosaban como porque as decisións se tomaban no propio ámbito galego. Hai menos de quince anos, Galicia dispuña de nove entidades financeiras –cinco banco e catro caixas–, que foron desaparecendo ata a situación actual que pode derivar na pervivencia dunha soa, a cal ademais carece dun alto potencial de servizo pola súa escasa dimensión. A desaparición de Novagalicia Banco sería, por tanto, crítica para as pequenas empresas galegas.
Pena insistiu en que na actualidade, as entidades financeiras non están atendendo as necesidades de financiamento das empresas, tampouco Novagalicia. A razón, na súa opinión, radica nos requirimentos de capital que recaen sobre os créditos o cal fai que as entidades tendan a reducir ao máximo as concesións de préstamos, créditos e desconto comercial, incluso o de boa calidade.
Terminou afirmando que, igual que Bankia se pode considerar sistémica para a economía española, Novagalicia Banco será sistémica para a economía galega onde acapara un 40% de cota de mercado. Así pois, o mesmo trato que merece Bankia, ha recibir Novagalicia Banco.
A intervención de José Luis Gómez, moi instrutiva e amena, versou sobre a necesidade de manter Novagalicia como banco galego. A súa desaparición sería un feito histórico de extrema gravidade. Lembrou o editor de Mundiario, a traxectoria do conxunto de entidades que terminou de conformar a Novacaixagalicia actual, e a súa participación directa nas principais empresas galegas a través das súas corporacións industriais. E agora ese pequeno imperio financeiro industrial pode desaparecer para sempre. De feito, leva xa tempo en transo de desaparición. E recordou que o gran atractivo de Novagalicia Banco hoxe en día está na fidelidade que aínda conserva do mercado galego, presentando a maior cota de mercado dunha entidade nunha comunidade autónoma.
Antes as distintas posibilidades existentes, José Luis Gómez afirmou que a entrada dun banco español en Novagalicia implicaría a súa desaparición de facto. Se o comprase o BBVA ou o Santander, terminaría coma o Banco Pastor, sendo simplemente un rótulo no medio da rúa. Se é o fondo americano quen a adquire, a organización manteríase como está durante un número de anos ao cabo dos cales haberiamos ver a situación. Sería un xeito interesante de gañar tempo para que Galicia conseguise artellar unha opción viable para recuperar a propiedade do seu banco principal.
Mais a pregunta clave é: por que queren vender con tanta présa? Quizais pola mala imaxe actual de España nos mercados, que podería mellorar se o banco é adquirido polo fondo americano.
O misterio non acaba aquí, senón que atinxe tamén á pasividade dos políticos galegos (goberno e oposición), así como de empresarios, xornalistas e a sociedade en xeral. Non se debate, non se buscan alternativas, non se sinte a presión do poder político galego, nin sequera se esixen responsabilidades ante un feito que, de concretarse, traería extraordinarias consecuencias negativas para Galicia.
A mellor opción a día de hoxe: é difícil pero non imposible, conservar a sede en Galicia e agardar a recuperar o banco no futuro. A alternativa: volver empezar de cero. E para iso precisamos construír conciencia real de país, apostar por una visión e modelo colectivo, común, para, a partir dos grandes capitais que atesoura Galicia, levantar un proxecto novo financeiro e industrial. A historia nos demostra que se pode facer.
Xoán Antón Pérez Lema subliñou a necesidade de crear opinión e debate en torno aos grandes temas de Galicia entre os cales o futuro de NCG revélase dunha enorme transcendencia. Como secretario xeral de AGAPROFI, e polo tanto con coñecemento de causa, falou de como os aforradores galegos, e tamén os autónomos e pequenos e medianos empresarios, foron afectados pola venta de preferentes e subordinadas. Afirmou que a orixe do gran problema do banco reside na mala xestión das caixas, con operacións inmobiliarias nefastas, que debilitou o seu capital o cal se intentou resolver con activos de alto risco colocados sen garantías aos pequenos aforradores.
Coincidiu con Pena en que a concentración bancaria se traduce en menos oferta e peores condicións para os clientes ademais dos peches de oficinas bancarias nas vilas máis pequenas, o que deixaría a moitos cidadáns sen acceso a servizos financeiros. E considerou que o proceso de venda está a resultar nada transparente e si demasiado acelerado, e que pode rematar nunha auténtica estafa para o cidadán pois finalmente o prezo a pagar pode ser moi inferior ao valor real da entidade.
Ante as opcións sobre a mesa, Xoán Antón Pérez Lema decantaríase, como o menor dos males, pola venda ao fondo americano, esperando que trala operación chegue a solución definitiva para o contencioso en torno ás participacións preferentes.

Por último, Marcelino Fernández Mallo reflexionou sobre a necesidade de reaccionar dende a sociedade e o poder político galego. Manifesta a existencia dun obxectivo oculto na precipitada poxa sobre Novagalicia. Con tal de esperar á data sinalada por Bruxelas, o Estado podería recadar ata tres veces o valor que se manexa hoxe en día. Por iso desbota a posibilidade de que o banco sexa vendido ao fondo americano e suxire que será un banco español quen se faga coa propiedade da entidade galega.
A pregunta clave para el é que podemos facer como país? Ante o que el percibe como unha pasividade xeralizada, entende que a sociedade e, sobre todo, o sistema político galego ten que reaccionar dunha maneira contundente e inmediata para conseguir que o poder de decisión e maila estrutura central da organización permaneza en Galicia.
Por último, formula unha proposta que entende posible. Considera que a economía galega precisa iniciar de vez a súa transformación de cara a nova competitividade global post-crise. Necesita crecer, agruparse, crear novas unidades produtivas, expandirse a novos mercados, adquirir empresas, captar investimentos. E para todo iso, unha banca pública especializada nos servizos financeiros corporativos revélase coma un elemento clave de éxito. Propón Marcelino Fernández a segregación do negocio empresarial actual de Novagalicia para, a través dun spin-off similar ao que se fixo con EVO, crear unha entidade inicialmente pública de intervención nos sectores básicos e de alto potencial económico, e de transformación do tecido empresarial galego. Galicia apenas ten empresas medianas e grandes. Un factor necesario para esta transformación sería un banco público de servizos financeiros corporativos.
Unha vez rematadas as intervencións dos relatores, tivo lugar un ameno debate, con fértil intercambio de ideas e preguntas. En resumo, unha experiencia positiva e proveitosa, o primeiro éxito de CREACORUÑA.

Foto de Nieves Taboada.