Este 155 é inconstitucional

O artigo 155 da vixente Constitución faculta o Goberno do Estado para intervir o poder autonómico no marco da autorización que lle outorgue o Senado. Inspirouse na “coerción federal” do artigo 37 da Lei fundamental de Bonn (norma constitucional alemá) e non constitúe un título competencial para anular, suspender ou suprimir os gobernos e/ou parlamentos autonómicos, nin moito menos para disolver estes e convocar eleccións.
Outros ordenamentos federais ou de estados compostos, como as constitucións italiana e austriaca si prevén a posibilidade de suspender ou anular gobernos e parlamentos territoriais en casos extremos. Mais as normas constitucionais española ou alemá non, senón que prevén con carácter aberto a posibilidade de intervir as institucións autonómicas, a medio mesmo do rescate temporal de determinadas competencias, pero non constitúen autorización ningunha para que os gobernos centrais ocupen as institucións territoriais ou destitúan ninguén. De feito, o Congreso que aprobou a Constitución rexeitou unha emenda presentada pola AP de Manuel Fraga para lle outorgar ao Goberno do Estado a facultade de disolver parlamentos ou cesar autoridades autonómicas. Unha decisión que amosa nidiamente a intención dos constituíntes. Cómpre clarexar que estes argumentos foron xa publicados hai anos por relevantes xuristas unionistas como José María Gil-Robles y Gil Delgado ou o profesor García de Enterría. Nos últimos días foi tamén a tese do Consell de Garantías Estatutàrias da Generalitat, o mesmo que declarou ilegal a aprobación das leis catalás de referéndum e transitoriedade. Velaí as evidencias desta arbitraria inconstitucionalidade. Porque, mesmo que se declarase consonte co artigo 116 da Constitución o estado de excepción ou o estado de sitio esta declaración non podería nunca disolver o Parlament nin cesar o Govern.
A aprobación deste 155 vén de liquidar as poucas garantías de autogoberno para Galicia e demais nacionalidades, definidas na Constitución e nos estatutos. O Goberno do Estado, seguindo a Carl Schmitt, vén de se situar por riba da Constitución ao lexislar sobre o estado de excepción á marxe da mesma, enviando a mensaxe de que, no futuro, considerarase legal todo o que acorde o Poder Central do Reino de España.

Novo paradigma na CEG?

De sempre a Confederación de Empresarios de Galicia (CEG) ubicouse no político na adhesión á alternativa do PP e economicamente no pensamento máis desregulador e neoconservador, constituíndo ademais unha extensión provincial e acrítica da española CEOE, malia que lle debe a súa existencia obxectiva á mesma realidade do autogoberno. Como nos conta o xornalista Marcos Pérez Pena, nas primeiras eleccións autonómicas de 1981 a CEG prexudicou, no ámbito do centro, á opción do Partido Galeguista (PG) para encher prensa e radio co seu apoio á AP de Fraga e Albor para “frenar el marxismo”. A institución tivo que ser resgatada financeiramente pola Xunta de Galicia (2002) logo do espolio ao que a someteu a xestión malfadada do Secretario Xeral, Rafael S. Sostre e do Presidente Antonio Ramilo, pendente aínda de xuizo.
Xa que logo, o novo xorne amosado polo novo Presidente, Antón Arias Díaz-Eimil, confronta coa liña da CEG nos seus primeiros 37 anos. Arias vén de descualificar o modelo laboral de Rajoy por considerar que é unha máquina de creación de emprego precario e destrución do emprego de calidade. Considera que os salarios han subir e que a negociación colectiva non debe porse límites porque o persoal das empresas ten dereito a planificar unhas expectativas vitais. Opta por distinguiren emprego estábel do temporal, deixando este para as necesidades non estruturais. Renuncia, na orde política, ao partidismo pro-PP da CEOE e non rexeita os novos gobernos locais progresistas porque todo o que é democrático non lle preocupa.
As ideas do novo Presidente da CEG concordan co conxunto das pemes galegas ás que representa, moito máis sensíbeis á mellora da demanda interna (e, xa que logo, á recuperación das rendas salariais) e á existencia de financiamento asequíbel que á redución dos custos salariais. Polo mesmo, teñen sido moi ben recebidas polos novos emprendedores e por determinados dirixentes empresariais comarcais e sectoriais.
Galicia precisa dunha organización patronal que represente os intereses dos seus sectores produtivos con autonomía, tanto a respecto dos intereses do capitalismo castizo de BOE de Madrid canto aos do PP. Que veñen sendo, por certo, os mesmos.

Non está nada decidido

Malia que todas as enquisas publicadas a sete días das eleccións nacionais galegas outórganlle ao PP a maioría absoluta, na banda de entre 38 e 41 escanos, o xogo electoral segue aberto e hai partido. As enquisas coinciden todas cun nível de voto ao PP entre o 43% e o 46,7%, polo que unha meirande mobilización das xeracións novas e intermedias podería producir remudas importantes, na liña das eleccións nacionais do 2005, cando Fraga perdeu a maioría absoluta ou das recentes eleccións estatais de decembro de 2015.
Porén, baten as principais forzas da oposición co relativo descoñecemento dos seus candidatos e candidatas fronte ao xeral coñecemento de Núñez Feijóo. Velaí que as posibilidades reais de alternativa pasen pola non agresión entre as forzas galeguistas e progresistas, pola mobilización da metade da sociedade galega que vota contra o PP e por uns resultados de C´s no limiar dos escanos, mais sen obtelos, pouco por debaixo do 5% en cada unha das catro circunscricións.
O pacto de non agresión entre as forzas progresistas vai indo, en liñas xerais. Porén, máis incerta é a mobilización dese 57,2% da enquisa do CIS que quere “outro ou outros partidos distintos do PP” no Goberno da Xunta, malia que semelle ser posíbel. Por outra banda, as enquisas anuncian que C´s si lle vai roubar uns milleiros de votos ao PP que non lle darán doadamente para escano.
Indubidabelmente existe unha maioría social que perdeu co PP e con Núñez Feijóo estes sete anos e medio. Que perdeu cos graves recortes en sanidade, dependencia e educación, coa suba do desemprego do 12% ao 17,7% e coa redución das rendas salariais. Que viu emigrar milleiros de rapaces e rapazas ben estudados. Que sofriu unha política desleixada, cando non agresiva a respecto dos mexilloeiros, produtores do cerco, gandeiros e sector naval.
Velaí a necesidade dunha remuda na gobernanza deste País. Os partidos que poden darlle a alternativa ao PP (que contará de certo cos escanos de C´s no caso de quitalos) non están a prometer a lúa e os seus candidatos e candidata semellan persoas honestas e competentes. Unha coalición que substitúa o goberno de Feijoo non será o caos nin vai matar ninguén. Pola contra, pode ser o comezo para un programa de goberno a catro anos que revirta o mal camiño polo que Núñez Feijóo leva a Galicia.

Cultura de coalición

Os sistemas parlamentarios baseados nalgunha caste de proporcionalidade non coñecen as maiorías absolutas. A Europa máis adiantada (Escandinavia, Holanda, Bélxica, Alemaña, Austria) é un bo exemplo disto. Nestes sistemas xurídico-políticos (os máis avanzados e inclusivos) o voto produce unha gobernanza plural, a medio de coalicións poselectorais de goberno. Afastan, deste xeito, o risco dos abusos propios das maiorías absolutas (que tan ben coñecemos na Galicia con Fraga, Feijóo e Paco Vázquez ou no Estado español con Felipe González, Aznar ou Rajoy) e obrigan aos seus axentes políticos a negociar, renunciando e pactando todos, na procura de programas de goberno de ampla base e aceptación cidadá.
O PP (en si mesmo unha coalición de intereses non sempre ben compatíbeis) leva mallando moitos anos nas inconveniencias das coalicións. O PP, que ás veces semella que asumiu só algunhas formas da cultura democrática e non a súa substancia, defende “un só que mande fronte aos bipartitos, tripartitos e cuadripartitos”. Velaí o caso actual do bloqueo institucional que vive o Estado; disque Rajoy quitou sete millóns de votos, mais esquécense que outros catorce millóns votaron outras forzas. Nos sistemas parlamentarios, cando ningúen quita maioría absoluta e a candidatura máis votada non sabe ou non pode pactar, outros constrúen a coalición de goberno, porque por xunto representan máis votos, máis deputados e máis país que a forza máis votada.
No caso das eleccións nacionais galegas do 25-S non corremos o risco de bloqueo institucional, porque calquera representación obtida por forzas distintas do PP e de Ciudadanos apoiará un goberno alternativo se esas dúas forzas non acadan maioría abonda xuntas. E cómpre considerarmos que, fronte aos votantes de Caballero ou Lores nas municipais, os electores do PSdeG, BNG, En Marea ou Compromiso coñecen perfectamente desta volta que os votos de cadanseu partido non dan por si e teñen que se entender xuntos. Velaí a oportunidade, mesmo en termos de pedagoxía política.
Nas coalicións de goberno multiplícase a transparencia e a rendición de contas e todos teñen que renunciar ás súas pretensións e pensar nun goberno para as maiorías sociais. As decisións son máis medidas e consensuadas e, xa que logo, máis efectivas.
A quen lle interesan as maiorías absolutas?

Los babyboomers de 1964: historia de una generación que cuenta todavía sus 40 (I)

De la muerte de Kennedy a la fundación del PSG y la UPG, pasando por los 25 años de paz.- En realidad 1964, el año en que nació mi hermano mayor Brais, comenzó el 22 de noviembre de 1963, con el asesinato del presidente Kennedy en Dallas. Mi madre, embarazada de nuestro Brais, recordaba perfectamente sentir varias patadas cuando vio a Jacqueline Kennedy gatear sobre el coche descubierto presidencial. Tengo que decir, para que el relato se entienda, que mis padres se habían casado en junio de 1963 y que disfrutaban de un TV Sylvania en blanco y negro desde que compartían vida en común, al volver de su viaje de novios.
Brais nació, algo más que ochomesino, en la mitad de abril, cuando lo cierto es que la naturaleza lo habría señalado bajo el signo de Tauro, allá por el 5, 6 ó 8 de mayo, para coincidir con el 35 aniversario de papá. Aquella primavera y aquel verano del 64 nacieron muchos babyboomers, niños y niñas, que luego darían bastante que hablar, pero esos meses aquella triste Galicia estaba marcada por la Eurocopa de Madrid, por las Olimpiadas de Tokio y por los 25 años de paz. Como las Olimpiadas de Tokio son generalmente conocidas, permítanme que les cuente que la selección del régimen franco-fascista español venció, el 21 de junio y por 2-1, a la selección soviético post-staliniana en un partido que pudo llamarse de la vergüenza si tenemos en cuenta las circunstancias políticas de una y otra dictadura pero que a los gallegos de la generación de mis padres les dejó el consuelo de que el gol del triunfo lo marcara en el 84’ el gallego Marcelino cabeceando un centro desde la banda derecha del gallego Amancio Amaro que no pudo atajar el meta Yaschin. El mismo Amancio que había marcado el gol del pase a la final en la semifinal contra Hungría, dos días atrás.
Más complicado es que este babyboomer, que nació muy pocos años después, les explique en qué consistían los 25 años de paz que Franco y su ministro Fraga Iribarne publicitaron en la primavera de 1964, para conmemorar las bodas de plata de la victoria franco-fascista. Mis padres nunca me hablaron de esta campaña, como estoy seguro que casi a ninguno de mis coetáneos les contaron esta historia en casa, ni mucho menos en clase. El caso es que más o menos la historia consistía en que la incipiente clase media recordara lo duro del castigo y de la represión sufridos por sus padres (ya que todos los abuelos sin excepción  lo habían sufrido de un modo u otro) por si se les ocurría preguntarse si su durísimo trabajo podría llevarles a la democracia, además de a la ilusión de una vida digna para ellos y para sus hijos.
El año -o mas bien la época- viene marcado por Please, please me Michelle, de The Beatles y por Satisfaction, de The Rolling Stones. En Europa De Gaulle ponía la primera barrera a la unificación política europea, la cual seguimos pagando y Johnson, ayudado por el impulso kennediano y la magia del discurso de Martin Luther King se obstinaba en convertir a los negros del Sur de Dixie en ciudadanos USA.
En Galicia la longa noite de pedra dejaba las hendiduras precisas para que los socialdemócratas gallegos fundasen el Partido Socialista Galego (PSG) y los marxistas más pendientes de las luchas de liberación nacional de Ben Bella y Ho Chi Minh que de lo que ocurria en Europa fundasen la Unión do Pobo Galego (UPG). Ambos eran el postrer intento por conectar el páramo interior con las Instituciones que Castelao había fundado en la diáspora a partir de la legitimación del Estatuto de 1936, asi como las bases para afrontar la inminente caída del franquismo, que se prolongaría, sin embargo, aun diez años más.

La TV, la EGB, el BUP y el COU.- No sé la oferta televisiva que aquellos curiosos años tuvieron en sus respectivos países  las carismáticas babyboomers Brigitte Nielsen, Elle McPherson, Courtney Love o la más intelectual Michelle Obama, pero puedo asegurarles que, hacia 1972, en Galicia se reducía a un único canal, el que ponía un globo, dos globos e incluso tres globos. Pero hasta con esta oferta única los babyboomers aprendieron a distinguir entre los personajes de la TV que los trataban abiertamente de enanos gilipollas (Capitán Tan, Valentina y demás Chiripitifláuticos- con la honrosa excepción de los cultos Hermanos Malasombra-, María Luisa Seco y el manga blando de los japos -Heidi y Marco, mayormente) de los que les abrían nuevos espacios y horizontes, como Miguel Angel Rellán, la banda del Mirlitón, Barrio Sésamo, el gran japo Meteoro o la propuesta de libertad de la fantástica Pippy Langstrüm.
El tardofranquismo parió un sistema educativo menos indeseable, hacia 1970, para que los babyboomers pudiesen empezar a corregir el analfabetismo que imperaba en esa época en varios de los países integrados a la brava en aquella España. Y así los babyboomers del 64 y los otros que les seguimos hicimos una enseñanza básica (EGB), un Bachillerato (el BUP) y un COU, antesala de una dura, inclemente y absurda selectividad que creaba más problemas de los que solucionaba.
Mi padre viajaba por todo el País Gallego inspeccionando las oficinas locales del Banco Pastor y pudo darse cuenta del gigantesco esfuerzo que sus coetáneos emigrados estaban desarrollando en Suiza, Alemania, Holanda, el Reino Unido, Barcelona o Madrid para que sus hijos estudiaran. Muy a menudo estos pioneros a la fuerza expresaban un esfuerzo en el deseo de una vida mejor para sus hijos, pero también en que éstos mejorasen sus familias, aldeas y villas. Los nacidos en los 60 y 70 pudimos darnos cuenta de lo fructífero de este esfuerzo, ya que el sacrificio de sus padres fue coronado con el de sus hijos, que con muchos menos medios que los gallegos más pudientes pudieron hacer una carrera o aprobar una oposición sumando su esfuerzo al de sus padres. Son aquellos compañeros que se hicieron personas viviendo con sus abuelos, sin conocer apenas a sus padres emigrados y luchando bravamente contra el folio, el foco y el examen.

Franco, el orejas y la política.- Andaban los babyboomers liados con el balón, las excursiones, los exámenes y la Nancy cuando murió aquel viejo general de la voz de pito, a quien los mayores le tenían tanto miedo. Un señor llorando, de corbata negra y con muchas orejas habló en blanco y negro desde la única TV que había para decir que Franco había muerto, que no había clase (Brais dice que dijo eso, yo no me acuerdo) y que iba a venir un tío alto que conducía coches chulos y que molaba bastante. Brais decía que iba a ser rey como el del Japón. Pero tenía dos hijas de calcetín corto y coletas para tirar de ellas y un niño de corbata y pantalón corto de los que nunca se manchaban, que siempre estaban aburridos cuando su padre hablaba. Estos días me acuerdo mucho de eso que decía Brais, porque a lo mejor alguna de las niñas aquellas de las coletas y del calcetín corto no entendieron que su padre era el Jefe de Estado de una democracia.
Mal que bien, nuestros primos mayores nos venían contando de los grises y de la democracia, pero siempre tuvimos la sensación de que hubo mucha gente a la que le llegó sin que hubiese movido un dedo por ella. Y a lo mejor no fueron los más perjudicados por el cambio de régimen.
Muchos primos mayores y algunos hermanos mayores de nuestros amigos cayeron en la droga y se vinieron abajo rápidamente, como cantó Luis Eduardo Aute. Primero el caballo y después el sida mataron mucha de la vitalidad de aquellos jóvenes que se iban a comer el mundo y se lo iban a explicar a los que los seguían, entre ellos a los babyboomers de 1964. Es por ello que el individualismo, el pragmatismo y la capacidad de observación son algunos de los caracteres comunes de esta generación. O, como dice Brais, algún@s las tendrán y otr@s no, depende de los días.
Termina este primer capítulo con un recuerdo: mi hermano Brais, primavera de 1980, con menos de 16 años, en el balcón principal de la Casa do Concello de A Coruña. Los partidos que mandaban en España, UCD y PSOE, querían rebajar la autonomía de nuestro país y equipararla con la que iba a ser la del pelotón que seguía a las nacionalidades históricas. La calle estaba indignada. Hasta aquel García-Sabell se movilizó y escribió un artículo en el que decía que los tramposos de la UCD de Madrid  mentían como canallas. Brais dice que valió la pena. Yo, viendo el espectáculo del Estado autonómico agotado, que trata a Galicia como a Ceuta o La Rioja en el ámbito político y peor que a nadie en el económico, pienso que aquel día les hicieron creer a nuestros padres y primos mayores que habían ganado cuando en realidad nos la tenían preparada. Pero esa es otra historia.
Otra historia que contaremos, con la de los trabajos, estudios, sexo, amores, comeduras de coco y evolución de est@s babyboomers que están, todavía, contando sus 40.

O Estado Autonómico está esgotado

A Constitución española de 1978 (esa mesma que nin vostede nin eu, nin ninguén menor de 53 anos votou, esa mesma que José Luis Rodríguez Zapatero, Alfredo Pérez Rubalcaba e Mariano Rajoy reformaron en 24 horas para priorizar o pagamento da débeda sobre a sanidade ou a educación) recoñeceu un acceso rápido e privilexiado ao pleno autogoberno para Galicia, Euskadi e Catalunya, únicas para as que o artigo 151 definía cadanseu Parlamento, ao tempo que preparaba unha vía moito máis de vagar e dificultosa para o acceso a un moi limitado autogoberno para o resto dos territorios. Tratábase de resolver o encaixe na España plural das devanditas tres nacións ao tempo que se alicerzaban bases sólidas para políticas de proximidade no resto dos territorios.
Mais o xogo do Partido Socialista co referendo andaluz, o “café para todos” do ministro Clavero da UCD e a progresiva igualación competencial tentaron definir unha caste de descentralización máis administrativa que política e simétrica, que deixaba intactas importantes pulsións recentralizadoras, constantes dende a Lohapa do 1983. España non foi quen de recoñecer que Galicia, por exemplo, tiña que desfrutar do monopolio da execución (o que Manuel Fraga chamaba a Administración única), de plena liberdade para regular o seu réxime local, suprimindo se quixer as provincias, dun bo financiamento, de instrumentos de política económica e de plenas competencias en educación, cultura, lingua, portos, aeroportos e infraestruturas.
Esta simetría emuladora chegou ao límite cando Aznar transferiu a xestión da sanidade e da educación mesmo ás autonomías que non querían asumilas. De feito, a ex presidenta madrileña Esperanza Aguirre denunciou hai meses o que era un segredo por todos coñecido, ao considerar que Madrid non tería que desfrutar de competencias nos eidos da educación e da xustiza. Outras comunidades considéranse cativas de máis para xestionar a sanidade.
O Estado autonómico está esgotado. Mais isto non habería roubarmos azos para pensar nun autogoberno máis amplo para Galicia que sexa, ao tempo, máis eficaz na xeración de benestar.

Menos deputados, menos democracia?

O PP ven de promover a redución dos deputados do Parlamento de Galicia dos 75 actuais a 61. O certo é que nas democracias occidentais téndese a que o Dereito electoral sexa materia consensuada e, de feito, moitos Estatutos autonómicos esixen maiorías de dous terzos para reformar as regras do xogo electoral, mais non é o caso de Galicia onde xa o Presidente Fraga limitara a proporcionalidade democrática ao esixir o limiar do 5% de votos para acceder ao Parlamento, no canto do 3% que existía antes do 1993.
O “leit motiv” da reforma disque é o aforro. 14 deputados menos poden ser, canto máis, 3M€ de aforro/ano, moi inferior ao que se acadaría de rebaixar a retribución dos 75 deputados a 3000 €/mes, como propuxeron os galeguistas de CXG en xuño deste ano. E, dende logo, de se tratar de eliminar duplicidades e afinar as nosas Institucións nada semellante ao aforro que acadaríamos de suprimirmos as Deputacións (30 M€/ano só en cargos representativos -108 deputados e 4 presidentes- e asesores), os Subdelegados e Delegado do Goberno ou os totalmente prescindíbeis -na súa función actual- senadores.
Ninguén pode dubidar da legalidade estatutaria da reforma, da súa presenza no programa electoral popular nin da súa conexión cidadá co falso “mantra” da austeridade. O que esixía outra axilidade política ás tres forzas da oposición parlamentar (PSdeG, BNG e AGE), quer pactando contraprestacións, como a rebaixa do limiar de acceso ao Parlamento ao 3 por cento ou unha mellora da proporcionalidade territorial, quer asumindo unha posición unitaria en contra da reforma que fixese ouvir que o seu obxectivo era degradar a representatividade electoral. Velaí como a oposición parlamentar amosou outravolta a súa incapacidade para xerar un relato alternativo, deixando a iniciativa no centro do campo ao PP de Feijoo.
As regras do xogo electoral serán, pois, menos xustas despois da Semana Santa. E o Dereito electoral galego agardará pola reforma que lle dea meirande proporcionalidade e representatividade, suprimindo eses inxustos limiares do 5 por cento e garantindo normas democráticas esenciais como as candidaturas abertas, a posibilidade de revogación a metade dos mandatos ou mesmo a circunscrición electoral única.

Voltarmos á Administración Única

A calidade da xestión administrativa e máis as regras da moderna boa gobernanza esixen a redución desas duplicidades administrativas que estragan todos os anos un bo feixe de recursos. Na vixente Constitución autonómica do 1978 consagrouse a garantía institucional da provincia, fonte de moitas destas duplicidades ao seren os modelos provincial e autonómico, de seu, incompatíbeis. A Constitución só pensaba de primeiras nas autonomías galega, catalá e vasca, polo que a provincia era o sistema básico de organización territorial da parte do Estado que seguiría suxeito á xestión centralizada. Velaí como o “café para todos” é orixe tamén deste despropósito.
A provincia está chamada a desaparecer se queremos unha xestión eficiente e moderna e esta desaparición terá os seus efectos no nível da administración local, coa supresión das 4 Deputacións provinciais con cadanseus 4 Presidentes, varios Vicepresidentes e 108 deputados. Mais, sobre todo coa fusión dos 4 Plans provinciais de obras e servizos nun só Plan galego e coa correcta asignación dos recursos que as 4 Deputaciòns destinan a competencias (cultura, deporte…) que só lles pertencen à Xunta e aos concellos.
Mais a supresión das provincias suporá tamén a dos redundantes Subdelegados do Goberno. Abordarase entón o debate da necesaria supresión da Administración periférica do Estado, dacordo coa teoría da Administración Única, formulada por alguén tan pouco suspeitoso de nacionalismo como o Presidente Fraga. A execución das políticas no territorio e o monopolio da función executiva, perténcelles, nos sistemas federais aos Poderes autonómicos e locais. O Delegado do Goberno e a presenza no territorio da Administración estatal son incompatíbeis con esta caste de modelos federais ou plurais e absurdos no estadio actual de avance das novas tecnoloxías.
Ficaría pendente despois unha fonda reforma local galega xa sen interferencias de Ministros descoñecedores das claves sociais, económicas e territoriais deste País. Na que cumpriría consorciar servizos entre varios concellos máis do que suprimir estruturas de participación e representación veciñal de custo moi baixo.

Recentralización e aleivosía

O estado xurdido da Constitución do 1978 presenta moi importantes duplicidades administrativas que xeran desbalde de recursos e graves ineficiencias. Alguén tan pouco sospeitoso de nacionalista como o Presidente Fraga, consciente do mantemento de estruturas estatais que xa non tiñan sentido no noso réxime de autogoberno, propuxo a Administración única como solución, para que só o Poder Galego tivese o monopolio da execución, reducindo substancialmente as funcións do Estado.
Neste contexto, as primeiras duplicidades que haberíamos suprimir son as caducas Deputacións (26 M€/ano de aforro só na Galicia), a Administración periférica estatal cos seus Delegado e Subdelegados e o 60% dos Ministerios e Axencias estatais.
Mais seica Rajoy vai por outro camiño e velaí o informe recentralizador de Moncloa, que lle pide ao noso País a supresión do seu Valedor do Pobo, do seu Consello de Contas e doutras institucións.
A teima en facermos suprimir MeteoGalicia é absurda. Os galegos ignoramos á Axencia Estatal de Metereoloxía (AEMET) e confiamos no noso servizo meteorolóxico. Se cadra por sucedidos como o publicado o 15.01.2010 neste El Correo Gallego, que contaba como AEMET esquecera dar a alarma dun grave trebón ocorrido o 10 dese mes que si fora alertado por MeteoGalicia.
Canto ao Consello de Contas, pídesenos substituir este organismo, que só demora 2 anos en avaliar as contas públicas autonómicas, pola incompetencia dun “Tribunal de Cuentas”, puro cemiterio de elefantes e cun funcionamento irregular e asistemático. Canto á supresión do Valedor do Pobo cumpriría preguntarmos cando se preocupou o lonxano “Defensor del Pueblo” polas deficiencias dos servizos públicos no noso País.
Suprimirmos o Valedor e o Consello de Contas sería suprimir controis a prol da transparencia e contra da inmunidade do Poder.
Rajoy tenta unha recentralización alevosa cando está máis que demostrado que o centralismo madrileño é ineficiente e prexudicial para o tecido social e económico galego. O autogoberno é moito máis xusto e eficiente. Alén de consagrar o dereito fundamental dos galegos a defender e gobernar o noso.

Rajoy tiña que sabelo

O actual -e inaturábel- nivel de corrupción da actividade política no Estado ten a súa causa sobranceira na colonización das institucións desenvolvida os últimos 30 anos pola cada vez máis ampla burocracia do bipartidismo PP-PSOE. Unha burocracia que medra para, porén, depender cada vez máis dun pequeno grupo dirixente, que decide as candidaturas electorais e os postos institucionais, convertendo a louvanza ao xefe, a adhesión acrítica e o espírito gregario nos principais valores para desenvolver unha carreira política.
Esta colonización institucional bipartidista, así e todo, non explica por si propia o actual nivel de corrupción senón entendemos a súa estreita relación con determinadas elites financeiras e empresariais madrileñas que xiran arredor do BOE, en sentido amplo. É dicir, do mundo das contratacións e concesións. Elites que, no que atinxe a Galicia, amosáronse historicamente belixerantes diante da posibilidade de que as empresas autóctonas puidesen obter unha parte importante das contratacións públicas ou do reparto eólico. Por certo, son as mesmas que din que as autonomías son ruinosas e que as clases medias vivíamos por riba das nosas posibilidades.
España é un dos Estados máis corruptos dentro das democracias occidentais, segundo Transparencia Internacional e o único Estado da Unión Europea sen unha lexislación específica que sancione a falla de transparencia nos Poderes Públicos. Semella, xa que logo, que, como moitas veces, a solución futura pasará nomeadamente por darmos máis e mellor regulación.
Agora ben, hoxe non é protagonista a corrupción sistémica en xeral, senón a que aferrolla a sede central do PP. Se as revelacións das últimas horas son certas e os dirixentes estatais do PP cobraron sobresoldos en diñeiro B até 2009 é evidente que os Presidentes do PP até 2009 tiveron que coñecer ese feito. Tamén Aznar (máximo dirixente até setembro do 2003) e Rajoy, que lidera dende entón. Xa que logo, semella que o futuro do Partido que goberna con maioría absoluta en Madrid e moitas capitais autonómicas pode depender da chantaxe dun presunto delincuente. Porque, se esa caste de comportamentos ilegais existiron no seu tempo, Rajoy tivo que coñecelos.

A ARRINCADEIRA: O PPdeG volve apelar ao galeguismo
Consciente do deficiente comportamento electoral que tivo nas cidades o pasado outubro, o PP vestiuse en Lugo coas galas do galeguismo cordial de Fraga. Polo de agora non hai síntoma ningún de que sexa algo máis ca unha proclama oca no Partido que bloqueou a aprobación do novo Estatuto, lexislou contra o galego ou renunciou a usar o autogoberno para crear crecemento, emprego e benestar. Mais a política estalles a mudar todos os días, sendo evidente que Madrid/España xa non ofrece marca, prestixio nin prosperidade.